ลับไป อย่างน้อยที่สุด… ก็ต้องหนีไปให้ได้ก่อนที่เจ้าสุนัขนั่นจะชิงลงมือ
ชะตากรรมสุดอนาถของลูกน้องทั้งสองคนยังคงติดตาซงเถาอยู่ เขาไม่กล้าไปแหย่อสูรเวทในตำนานให้กางเล็บทำร้ายตัวเองอย่างแน่นอน…
จู่ๆ หิมะก็เริ่มตกหนัก นครหลวงตกอยู่ภายใต้ชั้นหิมะหนาอีกครั้ง
หยางเฉินที่อยู่ภายในร้านยังไม่หายหิว เด็กชายสั่งอาหารจานแล้วจานเล่าและกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนโอวหยางเสี่ยวอี้ก็กินน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาอุ่นๆ นางกำลังซดน้ำแกงอย่างมีความสุขล้น
ทั้งสองดูไม่มีทีท่าว่าจะออกจากร้านไปเร็วๆ นี้
ซงเถายังคงนั่งยองๆ อยู่หน้าทางเข้าตรอกโดยไม่ขยับเขยื้อน ร่างกายถูกปกคลุมด้วยชั้นหิมะหนา คราใดที่ขยับกาย หิมะจะร่วงลงมาเป็นชั้นๆ
เจ้าดำที่นอนอยู่ตรงทางเข้าร้านกลอกตา มันไม่รู้จะพูดอย่างไรดีเนื่องจากอึ้งกับพฤติกรรมของซงเถา “ไอ้มนุษย์นี่มันบ้องตื้นรึ” เจ้าดำคิด
ซงเถาเองก็สงสัยว่าตนเองยังสติดีอยู่หรือไม่เช่นกัน… แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น ทำได้เพียงเสียสละตัวเองตรากตรำอยู่กลางหิมะเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จเท่านั้น
เฉียนเป่าในชุดคลุมปักลายพร้อมเสื้อกันหนาวขนจิ้งจอกเดินมาพร้อมพ่อครัวจากร้านปักษาเพลิงนิรันดร์ พอเขามาถึงทางเข้าตรอก ก็เห็นซงเถาที่กำลังตัวสั่นหงึกๆ ซ่อนตัวอยู่ เฉียนเป่ารีบโบกมือไล่ด้วยความรังเกียจ “ขอทานสกปรกนี่มาจากไหนกัน ชิ่วๆ ไปซะ อย่ามาเกะกะขวางทาง”
เมื่อซงเถาได้ยินคำพูดนั้น ดวงตาก็เหม่อลอยทันที เขาเป็นถึงผู้
