ดวงตาของโอวหยางเสี่ยวอี้เบิกกว้าง นางมองเด็กชายหน้าตายโสโอหังตรงหน้า จำได้ทันทีว่าเขาคือทายาทผู้โด่งดังของขุนศึกคนสำคัญ หมอนี่มาทำอะไรที่นี่กันนะ
หยางเฉินเป็นบุตรชายคนที่สี่ของขุนศึกผู้สยบประจิม หยางโม่ ทุกครั้งที่มีคนพูดถึงตระกูลหยาง เรื่องราวการสละชีพเพื่อชาติเป็นที่รู้และซาบซึ้งใจในหมู่ประชาชนเสมอ หยางโม่หัวหน้าตระกูลหยางนั้นมีบุตรชายสี่คนด้วยกัน บุตรชายสามคนแรกมีความสามารถล้นเหลือ และเคยเป็นผู้มีอิทธิพลในนครหลวงมาก่อน แต่น่าเศร้าที่ทั้งสามต้องมาจบชีวิตลงในสนามรบขณะทำสงครามกับสำนักนอกอาณาจักร สุดท้ายแล้วจึงเหลือเพียงหยางเฉินเท่านั้นที่เป็นบุตรชายคนเดียวในตระกูล
ด้วยเหตุนี้ตระกูลหยางจึงหวงแหนหยางเฉินเป็นอันมาก ในฐานะผู้สืบทอดตำแหน่งขุนศึกอันดับหนึ่ง จะมีสิ่งใดผิดพลาดไปมิได้เป็นอันขาด
“เด็กบ้าอย่างเจ้ามาทำอะไรที่นี่กัน” หยางเฉินเย่อหยิ่งจองหองเป็นที่สุด เขาตั้งใจฝึกปราณเสมอโดยมีความเก่งกาจของบรรดาพี่ชายเป็นจุดหมายปลายทาง ตอนนี้เขาบรรลุปราณระดับสี่ขั้นจิตยุทธการเรียบร้อย แน่นอนว่าความสามารถด้านพลังปราณของเขาจัดว่าเป็นลำดับต้นๆ ในหมู่คนรุ่นราวคราวเดียวกัน
โอวหยางเสี่ยวอี้มองใบหน้าละอ่อนที่แสนจองหองของหยางเฉิน แล้วก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาบน นางตอบพร้อมทำปากยื่นปากยาว “เจ้าคิดว่าข้าอยากมานอนพักร้อนตากอากาศที่นี่รึ ที่นี่ไม่มีแม้แต่อาหารอร่อยให้กินด้วยซ้ำ… นรกบนดินดีๆ นี่เอง!”
หยางเฉินไม่
