าก ร้านของนายท่านตัวเหม็นอยู่ห่างไปไม่ไกลแล้ว แต่นางกลับถูกจับได้ในอึดใจสุดท้ายเสียได้ ความรู้สึกกระวนกระวายสุดขีดทำให้นางแทบบ้า
“นายท่านตัวเหม็น ช่วยข้าด้วย! เจ้าดำ ช่วยข้าด้วย!” ด้วยเหตุนี้นางจึงตะโกนขอความช่วยเหลือ โดยหวังว่าปู้ฟางจะช่วยนางให้พ้นจากอันตราย แต่นางก็รู้สึกว่าตนเองน่าจะมีโอกาสรอดได้มากกว่าหากเจ้าดำยื่นอุ้งมือเข้ามาช่วยแทน…
เจ้าดำที่กำลังนอนหลับอยู่บนพื้นทำปากพึมพำขณะลืมตามอง มันหาวหวอดอย่างง่วงงุน แลบลิ้นออกมา พร้อมพ่นไอสีขาวออกจากปาก
“ใครเรียกท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้กัน” เจ้าดำมองไปรอบๆ อย่างงุนงง จากนั้นก็เห็นโอวหยางเสี่ยวอี้กำลังดื้นพราดๆ หาทางหนีอยู่ตรงหน้าตรอก
“เจ้าเด็กนี่ เรียกท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ไปเพื่ออะไรกัน ไม่รู้หรือว่าวันๆ ข้ายุ่งขนาดไหน…” เจ้าดำลุกขึ้นยืนอย่างเกียจคร้าน ก่อนเยื้องย่างไปที่ปากทางเข้าตรอกด้วยท่าทางเหมือนแมว
ปู้ฟางค่อยๆ เดินออกจากร้านมา เขายืนอยู่ที่ประตู มองไปที่ทางเข้าตรอกด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ดวงตาของโอวหยางเสี่ยวอี้เป็นประกายขึ้นทันทีที่เห็นสุนัขสีดำตัวใหญ่ค่อยๆ เดินมาหา นางตะโกนร้อง “เจ้าดำ ช่วยข้าด้วย!”
หยางเฉินทำจมูกฟุดฟิด จมูกเขาค่อนข้างชาด้วยอากาศหนาวเหน็บ เด็กชายมองไปที่สุนัขสีดำตัวใหญ่ซึ่งค่อนข้างอ้วนกลม…
บรรดาผู้คุมเองก็มองเจ้าดำด้วยสายตาประหลาดเช่นกัน
เด็กนี่คิดว่าสุนัขตัวนี้จะช่วยนางจากเหล่าขั้นราชันยุทธการได้เช่นนั้นรึ จะเร
