้นว่างเปล่าเสียแล้ว…
ในตอนนั้นเจ้ารู่เก๋อแทบอยากจะเดินเข้าครัวไปปาเหยือกอัดหัวปู้ฟางยิ่งนัก! ไอ้หมอนี่มันเกินไปจริงๆ!
พอกินหมด เจ้ารู่เก๋อก็โยนผลึกจำนวนหนึ่งลงบนโต๊ะแล้วรีบจากไป เขาดื่มสุราหัวใจหยกเยือกแข็งไปได้แค่จอกเดียวเท่านั้นจากทั้งเหยือก แถมยังต้องเสียงเงินซื้อราคาเต็มไปตั้งสิบห้าผลึก ที่เหลือลงไปกองอยู่ในท้องปู้ฟางจนหมด ช่างน่าโมโหอะไรเช่นนี้!
…
ภายในจวนตระกูลเจ้า เจ้ามู่เฉิงกำลังเดินทอดน่องอยู่ในสวนในชุดคลุมยาวลายนกกะเรียน แต่สวนที่เขาเดินอยู่นั้นกลับไม่ได้เขียวขจีเลยแม้แต่น้อย เนื่องจากปกคลุมไปด้วยชั้นหิมะ
ร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาในจวน ก่อนมาหยุดที่เบื้องหน้าเจ้ามู่เฉิงแล้วพูดด้วยท่าทางเคารพ “จดหมายลับถึงมือองค์ชายรัชทายาทเรียบร้อยแล้วขอรับ”
เจ้ามู่เฉิงพยักหน้าเบาๆ เขายกมือขึ้น ทันใดนั้นก้อนพลังปราณเที่ยงแท้สีเหลืองอ่อนที่ส่งกลิ่นอายความสงบสุขร่มเย็นก็ก่อตัวขึ้นในฝ่ามือ
“ทำได้ดีมาก จับตัวนายน้อยขุนศึกหยางมาแล้วหรือยัง” เจ้ามู่เฉิงถามอย่างไร้ความรู้สึก
“เรียบร้อยแล้วขอรับ นายน้อยอยู่ในห้องเดียวกันกับโอวหยางเสี่ยวอี้ขอรับ” ร่างนั้นตอบด้วยท่าทางพินอบพิเทา
เจ้ามู่เฉิงพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอขาว เกล็ดหิมะตกลงบนฝ่ามือ ก่อนแตกสลายไปทันทีเมื่อสัมผัสกับพลังปราณในมือเขา
เบื้องหลังฉากหน้าที่แสนสงบร่มเย็นนั้น มีพลังที่น่าเกรงกลัวซ่อนอยู่ภายใน
“ในเมื่อเรามีนายน้อยขุนศึกและบุตรสาวคนเล็กของตระกู
