่นกัน “ดูเหมือนว่าผลตอบรับจะดีใช้ได้สำหรับวัตถุดิบที่ข้าหามาได้เอง…”
ชายหนุ่มเก็บโต๊ะจนเรียบร้อย แล้วบรรยากาศภายในร้านก็กลับมาว่างเปล่าอีกครั้ง
ปู้ฟางลากเก้าอี้ไปที่ทางเข้าร้านแล้วขึ้นไปนอนขดอยู่บนนั้น เขามองไปที่ตรอกเงียบเชียบร้างผู้คนที่องค์ชายรัชทายาทมาซ่อมแซมให้ใหม่แล้ว คำถามหนึ่งผุดขึ้นในใจ
“ปกติเจ้าเด็กนั่นต้องมาถึงแล้วนี่ เหตุใดยังไม่มาอีก ลืมไปหรือเปล่านะว่าวันนี้ร้านเปิดแล้ว”
ปู้ฟางคิดขณะหาวอย่างสบายกาย
…………………………..
