่ในห้องที่ชั้นสองของร้าน
…
ณ วังขององค์ชายรัชทายาท
สีหน้าขององค์ชายรัชทายาทมืดมนเป็นอย่างมาก เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ดูก็รู้ว่าองค์ชายรัชทายาทกำลังบันดาลโทสะมากในตอนนี้
“จีเฉิงอวี่… เจ้าบังอาจสมคบคิดกับสำนักนอกอาณาจักรเลยรึ! เจ้ารนหาที่ตายแล้ว!” สีหน้าของจีเฉิงอันซีดเผือด ขณะมองไปที่ศพแห้งกรังของซูฉี ดวงตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าที่ปิดไว้ไม่มิด
ซูฉีตามรับใช้เขามาหลายต่อหลายปี และจัดเป็นบริวารที่เก่งกล้าสามารถมากที่สุด แต่ตอนนี้กลับต้องมาจบชีวิตลงด้วยแผนชั่วของจีเฉิงอวี่ แม้องค์ชายรัชทายาทจะไม่มีหลักฐานพิสูจน์ว่าอวี่อ๋องสมคบคิดกับสำนักนอกอาณาจักรจริง แต่คนปกติที่พอมีสมองคิดอยู่บ้างก็คงพอมองออกว่าอวี่อ๋องนี่ละคือคนร้ายตัวจริง
“จีเฉิงอวี่… ถึงเจ้าจะโอหังชอบอวดอ้างว่าตนเองไม่เคยทำพลาด แต่ครั้งนี้ละคือความผิดพลาดครั้งใหญ่ของเจ้า หากแม้แต่ข้ายังมองออกว่าเจ้าสมคบคิดกับสำนักนอกอาณาจักร เจ้าคิดว่าคนที่ฉลาดปราดเปรื่องอย่างท่านพ่อจะมองไม่ออกรึ เจ้าคิดว่าท่านพ่อแก่จนคิดอะไรไม่ออกหรืออย่างไร”
ประกายเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้ามืดมนขององค์ชายรัชทายาท ความรื่นเริงในดวงตาฉายชัดมากขึ้นกว่าเดิม
“อย่างที่ข้าบอกไป… เจ้ารนหาที่ตายแล้ว!”
เสียงหัวเราะเย็นเยียบขององค์ชายรัชทายาทที่สะท้อนอยู่ในกำแพงวังนั้น อัดแน่นไปด้วยความโกรธแค้นและความต้องการคร่าชีวิต
…
ณ ตำหนักอวี่อ๋อง
อวี่อ๋องนั่งพิงพนักเก้าอี
