กะพริบตาปริบจ้องมาที่ปู้ฟาง… หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือจ้องไปที่จานเนื้อตุ๋นตำรับจีนในมือเขา พร้อมทำลิ้นห้อยหอบแฮ่กๆ
มุมปากของชายหนุ่มกระตุก “ไอ้หมาขี้เกียจนี่ แค่ได้กลิ่นเนื้อก็รีบพุ่งมาเตรียมจะกินแล้ว แต่กลิ่นเนื้อตุ๋นตำรับจีนจานนี้ก็ยั่วน้ำลายเป็นพิเศษจริงๆ หอมน่ากินยิ่งกว่าซี่โครงเปรี้ยวหวานเสียอีก”
ปู้ฟางหยิบจานออกมาอีกใบนึงแล้ววางลงตรงหน้าเจ้าดำ ก่อนเริ่มพิจารณาเนื้อตุ๋นตำรับจีนในจานอย่างถี่ถ้วน ถ้าจะเรียกให้ถูกน่าจะเป็นเนื้อกวางตุ๋นตำรับจีนมากกว่า
ควันขาวฉุยลอยออกจากเนื้อตุ๋นในจาน ภายนอกของเนื้อกวางเป็นสีกุหลาบ ชั้นต่อมาคือส่วนของไขมันที่เป็นสีขาวแต่ไม่มันจนเกินไป และชั้นสุดท้ายเป็นเนื้อไร้มันสว่างใสสวยงามเหมือนผลึกแก้ว
เขาแบ่งเนื้อชิ้นหนึ่งให้เจ้าดำ จากนั้นก็ยัดเนื้อกวางตุ๋นตำรับจีนอีกชิ้นเข้าปาก
รสชาติของอาหารจานนี้มีเอกลักษณ์มาก ทันทีที่เนื้อผ่านริมฝีปากเข้าไป รสชาติหวานอ่อนของซอสก็เบ่งบานในปากของชายหนุ่ม เขากัดลงที่ชั้นนอกของเนื้อโดยไม่รู้ตัว รสชาติของเนื้อกวางระเบิดออกมาภายในปาก เข้าเกาะกุมทุกพื้นที่ในปากและต่อมรับรสทุกต่อม จากนั้นชายหนุ่มก็กลืนเนื้อชิ้นนั้นลงไปทั้งก้อน และรู้สึกถึงหัวใจที่เรียกร้องอยากกินชิ้นต่อไปทันที
ด้วยเหตุนี้ชายหนุ่มจึงกินเนื้อกวางเข้าไปครึ่งจาน แต่ก็ยังรู้สึกไม่พอใจและหยุดกินไม่ได้ ราวกับว่ารสชาติที่แท้จริงของเนื้อจานนี้ส่งไปไม่ถึงต่อมรับรสของเขาเสียท
