ะตูร้านอยู่เช่นนั้นรึ ล้อเล่นหรือเปล่า”
หุนเชียนอวิ่นหดหู่เสียจนอยากกระอักเลือดให้หมดตัว ชายชราอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ตนเองเลือก เขาคงหัวฟาดพื้นจนสติฟั่นเฟือนไปแน่ๆ ถึงคิดจะลองท้าทายอำนาจของร้านนี้ดู อันที่จริงภารกิจที่ได้รับมอบหมายก็เสร็จไปตั้งนานแล้ว… แต่เขายังอุตส่าห์รนหาที่นำความพินาศมาถึงตัวจนได้
เรียกได้ว่าแกว่งเท้าหาเสี้ยนโดยแท้ จนทำให้เสียผู้ฝึกตนขั้นราชันยุทธการไปถึงหกคน นอกจากนี้… ยังเป็นไปได้อีกด้วยที่ตัวเองจะโดนฆ่าตาย
อุ้งเท้าของเจ้าดำค่อยๆ หดกลับเป็นปกติ มันสะบัดอุ้งเท้าตนเองด้วยท่าทางรังเกียจ ก่อนหันไปมองหุนเชียนอวิ่นแล้วกลอกตา จากนั้นก็เดินกลับไปที่ประจำด้วยท่าทางเหมือนแมว นอนลงกับพื้น แล้วหลับไปอีกครั้ง
ปู้ฟางรู้อยู่แล้วว่าเจ้าดำมีนิสัยอย่างไร นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจ้าสุนัขขี้เกียจกลับไปนอนทันทีหลังจากแสดงแสนยานุภาพของตนเองเรียบร้อยแล้ว
โอวหยางเสี่ยวอี้ที่ยืนอยู่ในร้านยกมือเกาะขอบประตูเอาไว้ ดวงตากลมโตของนางเป็นประกายขณะมองไปที่เจ้าดำด้วยความรักใคร่
“เจ้าดำนี่… เยี่ยมยอดจริงๆ! ข้าอยากรู้เหลือเกินว่ามันเป็นสุนัขพันธุ์อะไรกันแน่”
ดวงตาของเจ้าดำที่ปิดอยู่เผยอขึ้นเล็กน้อย เมื่อมันเห็นเด็กหญิงที่กำลังจ้องมันด้วยดวงตาเป็นประกาย เจ้าสุนัขก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างเย้ยหยันแล้วหันหน้ากลับมา
“หยุดมองท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้ได้แล้ว ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้ไม่สนใจมนุ
