ดาแต่กลับกล้าทำตัวโอหังต่อหน้าพวกเขา ให้อภัยไม่ได้เด็ดขาด
“ไอ้หมาบ้า! หากวันนี้ข้าไม่ได้เอาเนื้อเจ้ามาแกง ข้าจะเปลี่ยนไปใช้แซ่หมาแบบเจ้าเลย!” ผู้ฝึกตนขี้โมโหคนหนึ่งทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยวแล้วสร้างหอกสีดำจากร่างเจ้าอเวจีทันที
หอกพุ่งตรงเข้าหาเจ้าดำพร้อมเสียงหวีดหวิว
“เจ้ากล้าเรียกไอ้ของเล่นเด็กปาหี่นี่ว่าหอกเจ้าอเวจีพิฆาตรึ ถ้าไม่บอกข้าก็นึกว่าเป็นแค่เข็มเย็บผ้านะเนี่ย… ต่อให้เอามาเกาที่ที่ข้าคัน ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่อย่างข้ายังไม่เอาเลย” เจ้าดำกลอกตา
หอกสีดำพุ่งเข้าปะทะหัวของเจ้าดำอย่างรุนแรง เจ้าสุนัขสะบัดหูเล็กน้อย ฉับพลันหอกก็แตกกลายเป็นเสี่ยงๆ กลายสภาพเป็นพลังปราณสีดำที่สลายหายไปในอากาศทันที
ผู้ฝึกตนทั้งหกพลันตัวแข็งทื่อ เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นกัน พวกเขาตาฝาดไปรึ…
“ถึงไอ้ตัวบ้านี่จะไม่ใช่ไอ้แก่ที่โลกใต้ดินนั่นจริงๆ แต่ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้ก็ยังเกลียดมันเสียยิ่งกว่าอะไรดี เพราะพวกเจ้าบังอาจมาขัดจังหวะการนอนกลางวันของข้า ดังนั้นพวกเจ้าทุกคน… จงตายเสียเถอะ” เจ้าดำพูดเสียงเรียบพร้อมยื่นอุ้งเท้าสะอาดน่ารักออกไปข้างหน้า อุ้งเท้านั้นพุ่งเข้าหาร่างของเจ้าอเวจีช้าๆ
ปู้ฟางเลิกคิ้วขึ้น จากตรงที่เขายืนอยู่ อุ้งเท้าของเจ้าดำที่ยื่นออกไปนั้นค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นจนกลายเป็นอุ้งเท้ายักษ์ที่บังท้องฟ้าเอาไว้จนมิด
เจ้าดำมองร่างเจ้าอเวจีใต้อุ้งเท้าของมันแล้วพ่นลมอย่างเดียดฉันท์
