ณ ท้องพระโรงวังหลวง
องค์ชายรัชทายาทเดินเข้าไปอย่างเร่งรีบในชุดคลุมหรูหรา ภายในท้องพระโรง จักรพรรดิกำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์อย่างอ่อนแรง มือข้างหนึ่งเท้าคางเอาไว้ ร่างกายของเขาสั่นเล็กน้อยเป็นพักๆ เสียงไอเบาๆ ลอยมาเข้าหูเรื่อยๆ
เมื่อจักรพรรดิเห็นองค์ชายรัชทายาทเดินเข้าท้องพระโรงมา เขาก็ยิ้มทันที ชายชราพูดอย่างอ่อนโยน “เฉิงอัน เจ้าก็มาด้วยรึ ข้าได้ยินจากน้องสองของเจ้าว่าเจ้าไปที่ร้านเถ้าแก่ปู้เพื่อเตรียมอาหารโอสถทิพย์ให้ข้ารึ”
เมื่อจีเฉิงอันได้ยินสิ่งที่บิดาพูด สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ทว่ายังโค้งคำนับอย่างนอบน้อมให้จักพรรดิบนบัลลังก์ “ท่านพ่อ ข้าเป็นห่วงสุขภาพของท่านมาก ข้าได้ยินว่าเถ้าแก่ปู้ปรุงอาหารโอสถทิพย์ที่ยืดอายุผู้คนได้ จึงส่งคนไปหาไก่โลหิตปักษาเพลิงมาจากดินแดนป่ารกชัฏ เพื่อให้เถ้าแก่ปู้นำไปทำอาหารโอสถทิพย์ให้ท่านเสวย”
อวี่อ๋องจีเฉิงอวี่ก็อยู่ในท้องพระโรงเช่นกัน เขายืนอยู่ในระยะไกลพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า มององค์ชายรัชทายาทด้วยความสนอกสนใจ ชายหนุ่มตั้งใจมาที่วังหลวงเพื่อบอกข่าวนี้ให้บิดารู้โดยเฉพาะ
จีเฉิงอันตั้งใจว่าจะไม่บอกผู้เป็นบิดา เนื่องจากหากอีกฝ่ายรู้ตอนที่เขานำอาหารโอสถทิพย์ซึ่งยืดอายุได้มามอบให้ จะดูน่าประทับใจมากกว่า ทว่า… จีเฉิงอวี่กลับรีบชิงเอาข่าวมาบอกบิดาเสียก่อน จึงทำให้ผลลัพธ์ที่ได้นั้นไม่น่าตื่นตาตื่นใจเท่าเดิมแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น… สิ่งสำคัญที่สุดคือ ในเมื่อ
