สุราในจอกกระเบื้องใสสะอาดบริสุทธิ์เหมือนน้ำจากบ่อน้ำพุบนเทือกเขาสูง น้ำสุราในจอกกระเพื่อมไปมา กลิ่นหอมแรงชวนเมามายที่ไม่ยอมจากปลายจมูกไปไหนลอยล่องออกจากจอกสุรา
อวี่อ๋องขยับจอกวนให้น้ำสุราในจอกหมุนตามแรง จากนั้นก็ยกขึ้นจิบ รสชาติกลมกล่อมเผ็ดปลายระเบิดออกมาในปาก ทำให้รูขุมขนทั้งร่างสั่นสะท้าน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ดื่มสุราที่ยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ ดีเลิศยิ่งกว่าสุราน้ำอัญมณีทิพย์จากวังหลวงเสียอีก
“สมแล้วที่เป็นร้านที่ทำให้ท่านพ่อถึงกับต้องเสด็จมาเสวยด้วยตนเอง แค่สุรานี้ก็พอจะตรึงลูกค้าให้ติดอยู่ในร้านไม่จากไปไหนแล้ว” อวี่อ๋องอาลัยอาวรณ์ นี่เป็นครั้งแรกที่เขามากินข้าวที่ร้านของปู้ฟาง ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินเพียงเรื่องที่ลือกันปากต่อปากเท่านั้น หลังจากที่ได้มาเหยียบที่แห่งนี้ด้วยตนเอง เขาก็รับรู้ได้ถึงเสน่ห์ของอาหารรสเลิศจากร้านนี้ในที่สุด
สุรานั้นยอดเยี่ยม ส่วนอาหารก็เลิศรส
ซี่โครงเปรี้ยวหวานสีส้มพร้อมควันขาวหนา และกลิ่นเนื้อหอมหวน ทำให้ภาพตรงหน้าดูสวยสดน่าหลงใหล
ที่ทางเข้าตรอก องค์ชายรัชทายาทเดินเอามือไพล่หลัง เชิดคางสูง ซูฉีเป็นคนเดียวที่เดินตามเขามาในวันนี้ สีหน้าจริงจัง มือข้างหนึ่งถือกรงเหล็กใหญ่ยักษ์
“หือ” ปู้ฟางที่เพิ่งเดินออกจากครัวมา มองไปที่ปากทางเข้าร้านอย่างงุนงง เขาเห็นองค์ชายรัชทายาทและซูฉีซึ่งวางกรงเหล็กลงบนพื้นทันทีที่เดินเข้าร้านมาได้
“เถ้าแก่ปู้ ข้ากลับมาแล้ว” องค์ชา
