้านก็กำลังจะปิดแล้ว เจ้ากลับมาใหม่พรุ่งนี้เพื่อรับอาหารโอสถทิพย์ก็แล้วกัน ในเมื่อเจ้าหาวัตถุดิบมาเองก็สามารถเอาอาหารกลับไปได้”
รอยยิ้มบนใบหน้าขององค์ชายรัชทายาทแข็งทื่อ เขาคิด “เจ้าจะไม่ทำวันนี้แค่เพราะร้านจะปิดแล้วเนี่ยนะ”
“เถ้าแก่ปู้ แต่ข้าจำเป็นต้องใช้น้ำแกงสมุนไพรไก่ปักษาเพลิงนี้จริงๆ ทำให้วันนี้ไม่ได้หรือ” องค์ชายรัชทายาทถามพร้อมมุ่นคิ้ว วัตถุดิบเหล่านี้แพงมาก และเขาก็ใช้เงินเก็บของตนเองไปเยอะ จึงอยากดูปู้ฟางทำอาหารจานนี้ด้วยตาของตนเอง มิเช่นนั้นคงไม่สบายใจเป็นแน่
ปู้ฟางเหลือบตามององค์ชาย “อาหารโอสถทิพย์ไม่ได้ทำง่ายเหมือนอย่างที่คิด ต้องใช้ทักษะหลายอย่าง และข้าก็ต้องการสมาธิด้วย หากไม่เชื่อก็ไปถามพ่อครัวหลวงที่วังของเจ้าสิ
“อันที่จริงคุณภาพของวัตถุดิบที่เจ้าหามาให้ก็จัดว่าดาษดื่น ข้าไม่สนใจพวกมันแม้แต่น้อย แต่ข้าเกลียดนักเวลามีคนมาสงสัยความสามารถของข้า ในเมื่อนี่เป็นครั้งแรกข้าจะให้อภัยเจ้า แต่หากมีอีกครั้ง ก็เชิญเอาส่วนผสมกลับบ้านไปได้เลย” ปู้ฟางพูดหน้าตาย ดวงตาไร้อารมณ์มองไปยังองค์ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า
จีเฉิงอันโกรธมาก! จะมีใครในจักรวรรดินี้ที่กล้าพูดจากับเขาเช่นนี้! แถมยังกล้าข่มขู่เขาอีก!
“เจ้า…” องค์ชายรัชทายาทสูดหายใจเข้าลึก แต่เมื่อนึกถึงเบื้องหลังอันแสนลึกลับของร้านและความสามารถในการทำอาหารโอสถทิพย์ของปู้ฟาง มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์กดโทสะขอ
