งตนเองลงไป
“ข้าไม่ได้สงสัยในความสามารถเถ้าแก่ปู้เลย เอาล่ะ ถ้าเช่นนั้นข้าจะส่งคนมารับพรุ่งนี้ก็แล้วกัน หวังว่าเถ้าแก่ปู้จะไม่ทำให้ข้าผิดหวังนะ” องค์ชายรัชทายาทเอ่ย
“ฮ่าๆๆ!”
ตอนที่องค์ชายรัชทายาทพูดจบนั่นเอง เสียงหัวเราะดังลั่นด้วยความเย้ยหยันก็ดังมาจากบริเวณใกล้ๆ
องค์ชายรัชทายาทขมวดคิ้ว หันไปมองต้นตอเสียงหัวเราะ แล้วก็เห็นอวี่อ๋องที่นั่งอยู่ตรงนั้นทันที
อวี่อ๋องยกจอกสุราขึ้นดื่มหมดรวดเดียว จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้ามาหาองค์ชายรัชทายาท ใบหน้าของอวี่อ๋องอาบด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเหมือนนักปราชญ์ผู้สง่างาม
“พี่ชายที่รักของข้า ไม่คิดเลยว่าจะเจอท่านที่นี่ จึ๊ๆๆ ท่านมาให้เถ้าแก่ปู้ทำอาหารโอสถทิพย์ให้รึ ทั้งหมดนี้เพื่อที่จะยืดชีวิต… ท่านพ่อ ข้าพูดถูกไหมเล่า” อวี่อ๋องพูดพร้อมด้วยรอยยิ้มน้อยๆ บนใบหน้า
รูม่านตาขององค์ชายรัชทายาทและซูฉีหดแคบลง ก่อนหน้านี้ทั้งสองมัวแต่สนใจปู้ฟาง จนไม่ทันเห็นอวี่อ๋องที่อยู่ในร้านเช่นกัน
“มันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน!” องค์ชายรัชทายาททั้งตกใจและโกรธเกรี้ยวไปพร้อมกัน!
องค์ชายรัชทายาทหันไปมองซูฉีด้วยสายตามีความนัย ซูฉีพลันตัวสั่น เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเกรงกลัวแล้วโค้งคำนับ
“ฮ่าๆๆ! ช่างบังเอิญเสียจริง น้องสอง ดูเหมือนว่าเจ้าเองก็ติดใจรสมือเถ้าแก่ปู้เหมือนกันสินะ” องค์ชายรัชทายาทใบหน้าเปื้อนยิ้มขณะพยักหน้าให้อวี่อ๋อง
อวี่อ๋อง จีเฉิงอวี่ มีพลังปราณอยู่ที่จุดสูงสุดข
