“นายน้อยปู้… รสชาติเป็นอย่างไรบ้างขอรับ”
เวลาผ่านไปสักพัก ปู้ฟางก็ยังไม่พูดอะไร เซียวเสี่ยวหลงและคนอื่นๆ ทนความเงียบไม่ไหวอีกต่อไป ส่วนเฉียนเป่าเองก็เปิดปากถามขึ้นมาอดรนทนไม่ได้ ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ปู้ฟางเขม็ง
พ่อครัวเฉินยืนกอดอก ใบหน้าสงบนิ่งใจเย็น ปลาคาร์ปหินผัดแห้งจานนี้เป็นอาหารสูตรเด็ดของเขา เขาทำอาหารจานนี้มาหลายสิบปีและคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดีจนกลั่นออกมาได้เป็นรสชาติที่ดีที่สุด ในใจของเขา อาหารจานนี้จัดว่าสมบูรณ์แบบแล้ว
ปู้ฟางผ่อนลมหายใจออกเบาๆ ขณะหยิบน้ำขึ้นมาดื่มเข้าไปอึกใหญ่ เสร็จแล้วจึงหันมามองคนอื่นๆ
ชายหนุ่มเปิดปากบอกผลการประเมินด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก “ถ้าเทียบกับอาหารจานที่กินไปก่อนหน้านี้ ปลาคาร์ปหินผัดแห้งจานนี้จัดว่าดีกว่าหนึ่งระดับ”
คำพูดของปู้ฟางทำให้ทุกคนผ่อนคลายขึ้น เซียวเสี่ยวหลงและอีกสองคนที่เหลือยิ้มออกมา
“หากเถ้าแก่ปู้ชมจานนี้ แปลว่าต้องอร่อยอย่างแน่นอน เช่นนั้นข้าควรลองกินดู”
เซียวเสี่ยวหลงคิดและคีบปลาขึ้นใส่ปากหนึ่งชิ้นทันที ความอร่อยระเบิดอยู่ภายในปาก รสเผ็ดซ่านเล็กน้อยที่สัมผัสได้ทำให้ดวงตาของเขาเป็นประกายขึ้นมา
ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วยิ้มขณะเอ่ย “จานนี้ใช้ได้ อร่อยกว่าจานก่อนๆ เยอะ”
เมื่อเฉียนเป่าได้ยินคำพูดนั้น ดวงตาของเขาก็เล็กหยีทันที เขาเก็บรอยยิ้มเอาไว้ไม่อยู่ ในเมื่อทุกคนชมอาหารจานนี้ ก็แปลว่าเขาชนะแล้วมิใช่หรือ
ได้เงินห้าหมื่นเหรียญทองมาง่ายๆ
