ดไม่ออกแล้ว”
“พ่อ… พ่อครัวเฉิน… ที่เขาพูดถูกต้องหรือไม่” สีหน้าของเฉียนเป่าในตอนนี้ไม่ค่อยสู้ดีนัก ขณะถามพ่อครัวเฉินที่กำลังเหงื่อแตกพลั่ก
พี่หญิงใหญ่ชุนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ นั้นก็พูดไม่ออกเช่นกัน นางไม่ได้คาดคิดเลยว่านายน้อยปู้คนนี้จะเก่งกาจถึงเพียงนี้ จนทำให้พ่อครัวเฉินถึงกับเหงื่อตกได้ด้วยคำพูดไม่กี่คำ
“เถ้าแก่เฉียน… สิ่งที่นายน้อยปู้พูดนั้นถูกต้องจริงเสียด้วย ข้าทำปลาคาร์ปหินผัดแห้งจานนี้มาหลายสิบปี จึงรู้ทะลุปรุโปร่งว่าแต่ละขั้นตอนจะมีผลต่อรสชาติอย่างไร… สิ่งที่นายน้อยปู้บอกคือสิ่งที่ข้าไม่เคยฉุกคิดมาก่อนเลยตลอดเวลาหลายสิบปีนั้น” พ่อครัวเฉินรับคำแนะนำของปู้ฟางไปแต่โดยดี เขาถอนหายใจขณะพูดให้เฉียนเป่าฟัง
เฉียนเป่ามีสีหน้าอึ้งเหมือนตกอยู่ในภวังค์ เงินห้าหมื่นเหรียญทอง… มลายหายไปต่อหน้าต่อตา!
ปู้ฟางมองเฉียนเป่าที่ชะงักค้างลืมหายใจ จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเท้าเดินจากไป
“เสี่ยวอี้ ตามข้ามา เราจะไปชั้นสามกัน”
“หา… อะไรนะ รอก่อนสิ!” เซียวเสี่ยวหลงและคนอื่นสะดุ้งรู้สึกตัวพอดี พวกเขารีบกระวีกระวาดตามปู้ฟางไป
เฉียนเป่าเองก็ตื่นจากความฝันเช่นกัน สีหน้าดูบอกบุญไม่รับเล็กน้อย เขากัดฟันกรอดแล้วเดินตามปู้ฟางไปไม่ต่างกัน
เจ้าของร้านพาทั้งสี่มาที่ชั้นสาม ซึ่งเป็นชั้นที่สูงศักดิ์เลอค่าที่สุดในร้านปักษาเพลิงนิรันดร์แห่งนี้ และโดยปกติแล้วไม่เปิดให้คนธรรมดาเข้า
“นายน้อยปู้ เชิญขอรับ!”
ชายเจ้าของร้านเ
