อขั้นแรกที่เจ้าทำพลาดไป เจ้าควรบั้งปลาตามความยาวและความกว้างของปลาต่างหาก ปลาตัวนี้ยาวพอสมควร ดังนั้นควรบั้งสามครั้งด้วยกัน สั้นสอง ยาวหนึ่ง นี่จะทำให้ปลาดูดซึมรสชาติระหว่างการทอดกรอบและการผัดแห้งได้ดีกว่า”
พ่อครัวเฉินขมวดคิ้ว ปกติแล้วเขาจะบั้งสองครั้งตลอดไม่ว่าปลาจะมีขนาดยาวหรือกว้างเท่าใด เขาเคยชินกับวิธีการนี้เสียแล้ว และไม่เคยฉุกคิดเลยว่าหากบั้งสามครั้งจะดีกว่า
“ส่วนเรื่องความลึกของการบั้งนั้นข้าคงไม่ต้องพูด ต่อไปคือกระบวนการทอดกรอบ ปัญหาที่เกิดจากการบั้งน้อยเกินไปเมื่อครู่ ทำให้ต้องทอดปลานานเกินพอดีจนเนื้อปลาคาร์ปเสียความอ่อนนุ่มไป… การผัดส่วนผสมอื่นนั้นทำได้ไม่เลวเพราะไม่ต้องใช้ทักษะอะไร สุดท้ายคือการผัดแห้ง เจ้าผัดแห้งน้อยไปสองถึงสามลมหายใจ ทำให้น้ำแกงข้นไม่พอ และทำให้ปลายังดูดซับรสชาติได้ไม่ดีพอ”
ปู้ฟางพูดเรียบๆ แต่คำพูดของเขาก็ทำให้พ่อครัวเฉินชะงักไปเรียบร้อย ตอนแรกนั้นเขาคิดจะเถียงกลับ แต่เมื่อลองทบทวนดูดีๆ ก็พบว่าหากทำตามวิธีของปู้ฟาง ผลลัพธ์ที่ออกมาอาจจะดีกว่า
เอื๊อก
พ่อครัวเฉินกลืนน้ำลาย ใบหน้าอ้วนพราวไปด้วยเหงื่อ ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เขาคิดในใจ “ไอ้หมอนี่มันเป็นปีศาจหรืออย่างไร เหตุใดแค่กินไปคำเดียวจึงจับจุดผิดได้มากขนาดนี้”
เซียวเสี่ยวหลงและคนอื่นๆ ก็ตกใจเช่นกัน “เถ้าแก่ปู้… ไร้เทียมทานจริงๆ ! แค่กินเข้าไปคำเดียวก็ทำให้พ่อครัวร้านปักษาเพลิงนิรันดร์ถึงกับพู
