พี่หญิงใหญ่ชุนโกรธมาก สหายของเซียวเสี่ยวหลงคนนี้มาเพื่อหาเรื่องร้านนางโดยแท้ แม้อาหารที่ชั้นหนึ่งจะไม่ได้ทำโดยพ่อครัวที่เก่งที่สุดในร้าน แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่คุณภาพและรสชาติจะห่วยแตกขนาดที่หมอนี่บรรยายไว้
ขณะเดียวกัน เซียวเสี่ยวหลงและคนอื่นๆ ต่างมองพี่หญิงใหญ่ชุนด้วยสีหน้าประหลาด พวกเขาคิดในใจ “ปู้ฟางเนี่ยนะไม่มีคุณสมบัติพอจะวิจารณ์อาหารของร้านปักษาเพลิงนิรันดร์ อยากหัวเราะให้ฟันหัก แม้แต่ท่านจักรพรรดิเองยังชื่นชอบรสชาติอาหารของเขาเป็นอันมาก แล้วร้านปักษาเพลิงนิรันดร์มีสิทธิ์อะไรมาจองหองถึงเพียงนี้”
คำพูดของพี่หญิงใหญ่เรียกได้ว่าจองหองไม่น้อย แต่นางก็มีคุณสมบัติพอให้เย่อหยิ่ง พี่หญิงใหญ่ชุนมั่นใจในความสามารถของพ่อครัวแม่ครัวร้านปักษาเพลิงนิรันดร์มาก ไม่มีร้านอาหารใดในอาณาจักรที่ยอดเยี่ยมกว่าร้านนี้อีกแล้ว พ่อครัวแม่ครัวที่จ้างมาก็จัดได้ว่าเก่งที่สุดในจักรวรรดิวายุแผ่ว
สายตาเย้ยหยันของทั้งสามทำให้พี่หญิงใหญ่ชุนรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย ใบหน้าสวยสดของนางแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง พร้อมเอ่ยถาม “ข้าพูดผิดรึ”
ทั้งสามไม่ได้พูดอะไร เพียงหัวเราะเล็กน้อยและส่ายหน้าเบาๆ เช่นนั้น ส่วนปู้ฟางเองก็จ้องนางอย่างไร้อารมณ์
สายตาของเขาดูเหมือนกำลังมองตัวตลกไม่มีผิด
ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน ปรายตามองไปที่พี่หญิงใหญ่ชุนแล้ววางเหรียญทองลงบนโต๊ะ “พาข้าขึ้นไปที่ชั้นสองด้วย อาหารทุกจานที่กินที่ชั้นแรก… ข้าให้ศูนย์คะแนน”
