“เจ้า…” พี่หญิงใหญ่ชุนหัวเสียเป็นอันมาก “เหตุใดหมอนี่จึงผยองถึงเพียงนี้! คิดว่าตนเองเป็นใครกัน ถึงมาวิจารณ์อาหารร้านปักษาเพลิงนิรันดร์เช่นนี้!”
เมื่อเซียวเสี่ยวหลงและคนอื่นๆ เห็นว่าปู้ฟางกำลังจะขึ้นไปชั้นสอง ดวงตาของพวกเขาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที แล้วลุกขึ้นยืนด้วยเช่นกัน
เซียวเสี่ยวหลงยิ้มแล้วขยับเข้าไปใกล้พี่หญิงใหญ่ชุน “พี่หญิงใหญ่ชุน อย่าโกรธไปเลย สหายข้าคนนี้นิสัยเป็นเช่นนี้ละ พาพวกเราไปชั้นสองเถิด อาหารที่ชั้นสองนั้นเทียบกับชั้นหนึ่งไม่ได้เลยมิใช่หรือ เมื่อเจอจานที่ถูกใจเขาก็ย่อมยอมจำนนเองนั่นละ”
“ก็ได้! ข้าอยากรู้นักว่าพ่อหัวสูงนี่จะยังด่ากราดเช่นนี้อยู่ไหมพอขึ้นไปชั้นบน!” พี่หญิงใหญ่ชุนพ่นลมเยาะเบาๆ จากนั้นก็หันหลังเดินส่ายสะโพกนำไป
เซียวเสี่ยวหลงและคนอื่นๆ ยิ้มอย่างสนุกสนาน ก่อนเดินตามนางไปเช่นกัน
ชั้นสองของร้านนั้นแคบกว่าชั้นหนึ่งพอตัว เมื่อปู้ฟางและคนอื่นๆ ขึ้นมาถึง ก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่แตกต่างไปทันที
ชั้นสองเงียบสงบและน่านั่งเป็นอันมากเมื่อเทียบกับชั้นแรกที่แสนแออัด การตบแต่งเองก็สวยงามประณีตเช่นกัน ทางร้านวางสมุนไพรเอาไว้มากมายเพื่อทำให้อากาศหอมสดชื่นเสมอ มีลูกค้านั่งกินอาหารอยู่ที่โต๊ะด้วยท่าทางสง่าผ่าเผย
พี่หญิงใหญ่ชุนเดินส่ายสะโพกพาทั้งสี่ไปยังโต๊ะที่ว่างอยู่ สีหน้าของนางบอกบุญไม่รับขณะพูดกับปู้ฟาง “ดูรายการอาหารเอาแล้วกัน บอกมาว่าอยากกินอะไร!”
ปู้ฟางรับรายการอา
