หารมาดู มีอาหารให้เลือกประมาณยี่สิบรายการ ทุกจานราคาแพงหูฉี่ แม้จะเทียบไม่ได้กับราคาอาหารของร้านเขา แต่ก็แพงจนคนธรรมดาจ่ายไม่ไหว
ชายหนุ่มมองรายการอาหารปราดเดียวแล้ววางกลับลงบนโต๊ะ พร้อมพูดเสียงเรียบ “เอามาทุกจานที่คิดว่าดีที่สุดของชั้นสอง”
“หือ” รูม่านตาของพี่หญิงใหญ่ชุนหดแคบขณะมองไปที่ชายหนุ่มอย่างเย็นชา นางคิด “ฟังดูจากน้ำเสียง ไอ้หมอนี่ยังคิดจะจับผิดอาหารร้านเราอีกรึ นี่มันชั้นสองของร้านปักษาเพลิงนิรันดร์เชียวนะ ยังจะกล้าหาเรื่องอีก”
“ย่อมได้! จงยอมสยบแทบเท้าอาหารร้านปักษาเพลิงนิรันดร์เสีย!” พี่หญิงใหญ่ชุนพ่นลมเยาะอย่างโกรธแค้น ก่อนจะหันหลังจากไปเพื่อเตรียมอาหาร
หลังจากที่นางจากไป เซียวเสี่ยวหลงก็หันไปถามปู้ฟางเบาๆ “เถ้าแก่ปู้… วันนี้เตรียมตัวมาวิจารณ์อาหารร้านปักษาเพลิงนิรันดร์จริงๆ รึ
“ท่านคิดว่าตนเองทำถูกแล้วหรือ ญาติดีกันไว้ย่อมดีกว่านะ”
ปู้ฟางขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วหันไปมองชายหนุ่ม จากนั้นก็พูดเสียงเรียบ “พวกเขาควรจะซาบซึ้งใจที่ข้าอุตส่าห์บอกข้อผิดให้ต่างหาก”
โอวหยางเสี่ยวอี้ระเบิดหัวเราะออกมาทันที หน้าตาจริงจังของเถ้าแก่ปู้ขณะพูดคำพูดเช่นนี้ออกมาดูตลกมากสำหรับนาง
เซียวเยียนอวี่เองก็ปิดปากหัวเราะเช่นกันจนใบหน้าเป็นสีแดงเรื่อดูงดงาม
ส่วนตัวเจ้าของคำพูดกลับมีสีหน้างุนงง เขาเพียงแต่พูดความจริงเท่านั้น การประเมินของเขาชี้ให้เห็นว่าอาหารจานตรงหน้าทำพลาดอย่างไรบ้าง หากนำไปปรับปรุงรส
