ห้ศูนย์คะแนน”
ไม่ใช่ว่าปู้ฟางอึ้งกับความอร่อยจนพูดไม่ถูก แต่มันแย่จนขี้เกียจพูดต่างหาก ตอนที่เขาได้กลิ่นอาหารจานนี้เป็นครั้งแรกนั้น เขาคิดว่ามันน่าจะพอกินได้ แต่เมื่อชิมแล้วความคาดหวังก็ตกฮวบดิ่งลงเหว จะเรียกว่าร่วงหล่นจากท้องฟ้าตกสู่นรกขุมที่ลึกที่สุดก็ไม่เกินจริงแต่อย่างใด
พี่หญิงใหญ่ชุนชะงักไปทันที เซียวเสี่ยวหลงและคนอื่นๆ เองก็เช่นกัน แปลว่า… อาหารจานนี้มีข้อผิดพลาดมากถึงเพียงนี้เชียวหรือ! พวกเขาบอกไม่ได้เลยแม้แต่น้อย!
“ฮึ! คนไม่รู้จริงก็พูดมั่วไปได้! ใครจะไปรู้ว่าสิ่งที่เจ้าพูดมันถูกต้องหรือไม่!” พี่หญิงใหญ่ชุนเริ่มตอกกลับ
ปู้ฟางมองนางด้วยสายตาไม่ใส่ใจก่อนหันไปทางอื่น “จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่เจ้า รีบเอาอาหารจานอื่นมาเร็ว ข้าเริ่มหมดความอดทนกับคุณภาพอาหารร้านเจ้าแล้ว”
จริงตามที่ปู้ฟางพูด ไม่ว่านางจะเชื่อหรือไม่เชื่อชายหนุ่มก็ไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย เขามากินข้าวที่ร้านนี้เพื่อทำภารกิจจากระบบเท่านั้น ไม่ได้มาเป็นอาจารย์สอนพี่หญิงใหญ่ชุนเสียหน่อย
“พี่หญิงใหญ่ชุน เกิดอะไรขึ้นรึ ดูเหมือนจะมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นนะ”
ในตอนที่หน้าอกของพี่หญิงใหญ่ชุนกำลังกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความโมโหนั่นเอง ร่างผอมก็ค่อยๆ เดินเข้ามาหาแล้วพูดกับนาง
เมื่อพี่หญิงใหญ่ชุนเห็นว่าใครเดินมา ดวงตาของนางก็เป็นประกายขึ้น “เถ้าแก่เฉียน มานี่เร็วเข้า ลูกค้าคนนี้บอกว่าอาหารร้านเราปรุงได้ไม่ดีพอ!”
……………………..
