กมาย แต่กลับนำเพียงขนมปังหอยนางรมโกโรโกโสนี่กลับไปได้เท่านั้น… เช่นนี้ฝ่าบาทจะไม่เอ็ดเขาเอาหรือนี่
“เจ้าพ่อครัวน้อย… เจ้ายกเว้นให้ข้าหน่อยมิได้เลยหรือ ต่อให้ข้าจ่ายเงินให้เจ้าร้อยผลึกก็ไม่ได้หรือ” เหลียนฟู่กัดปากจ้องปู้ฟางด้วยสายตาเกลียดชัง
ร่างทั้งร่างของชายหนุ่มเจ้าของร้านสั่นสะท้าน สายตาของเหลียนฟู่ทำให้ขนทั้งร่างของเขาลุกชัน ชายหนุ่มก้มหน้าลงแล้วหันหลังกลับเข้าครัวไป เมินหัวหน้าขันทีเหลียนฟู่ไปโดยไม่หันกลับมามอง
เหลียนฟู่มองปู้ฟางเดินจากไปแล้วก็ได้แต่ถอนใจออกมาขณะก้มลงมองขนมปังหอยนางรมในมือ สุดท้ายก็ทำได้เพียงจำใจออกจากร้านมาด้วยความเคืองแค้นเท่านั้น
พอส่งเหลียนฟู่ออกจากร้านเรียบร้อย โอวหยางเสี่ยวอี้ก็วิ่งไปหาปู้ฟางอย่างตื่นเต้น
“นายท่านตัวเหม็น ข้าขอกินขนมปังหอยนางรมชิ้นนึงสิ!” เด็กหญิงตะโกนเสียงใส
“หืม เจ้าจะกินตอนนี้เลยรึ” ปู้ฟางชะงักแล้วถามอย่างงุนงง ก่อนหน้านี้โอวหยางเสี่ยวอี้ไม่ได้บอกหรือว่านางจะนำขนมปังกลับบ้าน เพื่อไปแบ่งให้บิดามารดาลองกิน
โอวหยางเสี่ยวอี้กลืนน้ำลายแล้วพูดพร้อมยิ้มกริ่ม “ข้าทนไม่ไหวแล้ว ข้าจะลองกินก่อนก็แล้วกัน”
ปู้ฟางรู้ว่านางแค่ตะกละขึ้นมาเท่านั้น แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้พูดอะไร บอกเพียงให้นางรอสักครู่
ไม่นานนักชายหนุ่มก็กลับออกจากครัวมาพร้อมขนมปังหอยนางรมพร้อมกินสองชิ้น
เขาส่งให้โอวหยางเสี่ยวอี้หนึ่งชิ้นและเก็บไว้เองหนึ่งชิ้น ทั้งสองลากเก้าอี้มานั่งตรงทาง
