เข้าร้านอย่างสบายอารมณ์ และเริ่มกินขนมปังหอยนางรมกันสองคน
เด็กหญิงฉีกใบไผ่ออก แล้วรีบกัดขนมปังทันทีอย่างอดรนทนไม่ไหว เสียงกัดดังกรอบดังขึ้น ทันทีที่นางกัดขนมปังสุดกรอบเข้าไป น้ำหัวไชเท้าชุ่มฉ่ำก็หลั่งไหลเข้ามาในปาก
กลิ่นหอมเข้มโชยออกจากขนมปังหอยนางรม ห่อหุ้มตัวนางไว้จากบรรยากาศภายนอก เด็กหญิงมีสีหน้าสุขใจล้นปรี่ขณะก้มหน้าก้มตากินขนมปังหอยนางรมต่อ
ทั้งสองนอนขดกินขนมปังอยู่บนเก้าอี้ กลิ่นขนมปังกรุ่นโชยฟุ้งไปทั่วตรอก
…
“ฝ่าบาทพะย่ะค่ะ นี่คืออาหารที่ข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของท่านนำกลับมาจากร้านใจไม้ไส้ระกำ มันคือขนมปังหอยนางรมพะย่ะค่ะ” เหลียนฟู่เดินถือจานเงินแท้สลักลายละเอียดละออเข้ามา
ขนมปังหอยนางรมทรงครึ่งวงกลมสีทองสองชิ้นวางอยู่บนจานเงินแท้ ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ พร้อมไออุ่นลอยล่องอยู่ด้านบน
จักรพรรดิจีฉางเฟิ่งลูบเคราตนเอง ขณะมองเหลียนฟู่ด้วยสีหน้างุนงง “เสี่ยวฟู่ ข้าไม่ได้บอกให้เจ้านำอาหารทุกรายการกลับมารึ เหตุใดจึงนำเพียงไอ้ก้อนเล็กๆ เท่านี้กลับมาเล่า”
หน้าตาของขนมปังหอยนางรมนี้ดูน่าเกลียดเสียจริง มันดูเหมือนอาหารที่ชาวบ้านยากไร้จะมานั่งล้อมวงกินกัน
ทันทีที่เหลียนฟู่ได้ยินคำพูดของจักรพรรดิ หัวใจของเขาก็สั่นไหว จากนั้นก็เริ่มบ่นให้จักรพรรดิฟัง “ฝ่าบาทพะย่ะค่ะ มีบางอย่างที่พระองค์ไม่เข้าพระทัย เจ้าของร้านใจไม้ไส้ระกำนั่นบอกข้าว่าอาหารจานอื่นนั้นไม่สามารถห่อออกจากร้านได้ด้วยประการทั้งปวง มี
