ลุ่มเจ้าอ้วนจินและสหายเดินเข้ามาใกล้ร้านอย่างองอาจ เจ้าอ้วนจินที่นำหัวขบวนนั้นเดินกะเผลก ใบหน้าอ้วนบวมปูดเล็กน้อย
“อรุณสวัสดิ์เถ้าแก่ปู้ อาบแดดอยู่รึ ช่างสบายอารมณ์เสียจริงนะ” เจ้าอ้วนจินทักทายปู้ฟาง
ชายหนุ่มพยักหน้ารับ จ้องไปที่เจ้าอ้วนจินอย่างงุนงงเล็กน้อย “เหตุใดเจ้าจึงหน้าบวม เจ้าอ้วนพอแล้ว ไม่ต้องทำให้มันอ้วนกว่าเดิมหรอก”
“เถ้าแก่ปู้… เราคุยเรื่องจรรโลงใจกันกว่านี้ไม่ได้รึ ที่หน้าข้าเป็นเช่นนี้ก็เพราะท่านแท้ๆ” ทันทีที่ปู้ฟางพูดถึงบาดแผลบนใบหน้าเขา ดวงตาของเจ้าอ้วนจินก็เต็มไปด้วยความชิงชัง
“ขนมปังหอยนางรมของท่านหอมเกินไป…” จากนั้นเจ้าอ้วนจินก็เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ปู้ฟางฟัง ทำให้ชายหนุ่มเจ้าของร้านตกใจเล็กน้อย…
แปลว่าขนมปังหอยนางรมได้เปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่ไปแล้วสินะ
“สิ่งที่เจ้าทำนั้นใจร้ายเป็นบ้า ข้าสงสัยนักว่าเหตุใดหมอนั่นถึงไม่อัดเจ้าจนตาย…” ปู้ฟางพูดเสียงเรียบ จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนเพื่อยืดเส้นยืดสายแล้วเดินกลับไปทางครัว
เจ้าอ้วนจินไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ชายอ้วนไม่ได้คาดคิดว่าปู้ฟางจะเยาะเย้ยเขาเช่นนี้ “เถ้าแก่ปู้ ข้าเอาเหมือนเดิมแล้วกัน”
ปู้ฟางโบกมือเพื่อบอกว่าเขาได้ยินแล้ว จากนั้นกลิ่นหอมก็ลอยออกมาจากครัว
โอวหยางเสี่ยวอี้เดินปนกระโดดเข้าร้านมา วันนี้นางอารมณ์ดีใช้ได้
“ให้ตาย เจ้าอ้วนจิน เจ้าปลอมตัวเป็นอะไรหรือถึงแต่งหน้าเสียจนบวมฉึ่งเช่นนั้น” สิ่งแรกที่โอว
