หยางเสี่ยวอี้พูดถึงหลังเข้าร้านมาคือสภาพใบหน้าของเจ้าอ้วนจิน จากนั้นนางก็ระเบิดหัวเราะออกมา
เจ้าอ้วนจินทำได้เพียงยิ้มขื่นเท่านั้น แต่เมื่อเด็กหญิงเร้าหรือจะฟังให้ได้ เขาก็จำใจต้องเล่าเรื่องขนมปังหอยนางรมอีกครั้งหนึ่ง
“ขนมปังหอยนางรมอร่อยถึงเพียงนั้นเชียวหรือ ถ้าเช่นนั้นข้าจะให้นายท่านตัวเหม็นทำให้ข้ากินชิ้นนึง แล้วข้าก็จะห่อกลับบ้านไปให้ท่านแม่ ท่านพ่อ แล้วก็ท่านปู้ลองชิมดูด้วย” โอวหยางเสี่ยวอี้คิด
“เสี่ยวอี้ เอาอาหารไปให้ลูกค้าที” ปู้ฟางตะโกน เขารู้ว่าเสี่ยวอี้มาถึงแล้วเพราะได้ยินเสียงหัวเราะของนางลอยมาจากบริเวณห้องอาหาร
“ได้!” โอวหยางเสี่ยวอี้รีบกุลีกุจอมาที่หน้าต่างห้องครัวทันที แล้วยกอาหารไปให้เจ้าอ้วนจินและสหาย
กลุ่มชายอ้วนกินอย่างเอร็ดอร่อยแล้วจากไปหลังจากจ่ายเงินเรียบร้อย แน่นอนว่าต้องมีขนมปังหอยนางรมติดไม้ติดมือกลับไปด้วย
จีเฉิงเสวี่ยในชุดคลุมสีขาวเข้ามาในร้านอย่างสง่าผ่าเผย เขาเป็นลูกค้าประจำของร้านนี้และมีรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าอยู่เสมอ
“ท่านพี่องค์ชาย ท่านจะสั่งอะไรรึ” โอวหยางเสี่ยวอี้ถาม
“ข้าขอปลาดองเหล้ากับสุราหัวใจหยกเยือกแข็งหนึ่งเหยือก” จีเฉิงเสวี่ยพูดกลั้วหัวเราะ
สักพักหนึ่งปู้ฟางก็ทำอาหารที่เขาสั่งเสร็จ จีเฉิงเสวี่ยรินสุราลงจอกแล้วดื่มอย่างมีความสุขอยู่คนเดียว พลางกินปลาดองเหล้าตรงหน้า
ร่างผอมร่างหนึ่งปรากฏตัวที่ทางเข้าตรอก เขามีผมสีขาวและเอวที่พลิ้วไหว
“ตาเถร เกือ
