องค์ชายรัชทายาทมองหน้าปู้ฟางด้วยความตกใจเหลือล้น พลางคิดว่า “หมอนี่สติไม่ดีรึ เอาความกล้ามาจากไหนถึงพยายามต่อรองกับพวกผู้ฝึกตนระดับนักพรตยุทธการ แถมยังขู่จะจับแก้ผ้าประจาน… ต่อหน้าประชาชีอีก พูดเช่นนี้มั่นใจมากหรือว่าตนเองมีปัญญาพอจะทำได้”
จีเฉิงอันมองปราดเดียวก็รู้ว่าปู้ฟางมีพลังปราณอยู่ที่ระดับใด ชายหนุ่มตรงหน้าเขาเป็นเพียงผู้ฝึกตนระดับสามขั้นคลั่งยุทธการเท่านั้น แม้แต่มดปลวกยังไม่มีสิทธิ์เป็นด้วยซ้ำเมื่อเผชิญหน้ากับผู้ฝึกตนระดับเจ็ดขั้นนักพรตยุทธการ แล้วหมอนี่มันไปเอาความมั่นใจผิดๆ เช่นนี้มาจากที่ใดกัน
ชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์เอามือกอดอก ดวงตามองดูเจ้าของร้านอาหารตรงหน้าด้วยความสนอกสนใจ ตั้งใจว่าถึงอย่างไรวันนี้จะต้องได้เห็นปู้ฟางโดนสั่งสอนจนหลาบจำอย่างแน่นอน
นอกจากองค์ชายรัชทายาทแล้ว สมาชิกคนอื่นๆ ของตระกูลเซียวก็มองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาเช่นเดียวกัน ในความคิดของพวกเขา พ่อหนุ่มนี่เป็นเพียงคนโง่เง่าไม่ดูตาม้าตาเรือเท่านั้น
สายตาเย็นเยียบคมกริบเหมือนปลายกระบี่ของเซียวเหมิงและเซียวเยวี่ยจับจ้องไปที่ปู้ฟางพร้อมกัน บรรยากาศภายในร้านพลันหนาวยะเยือกขึ้นมาทันที
ชายหนุ่มเจ้าของร้านถือเหยือกสุราหัวใจหยกเยือกแข็งเอาไว้ในมือหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างกำลังลูบพุงใหญ่ๆ ของเจ้าขาว หุ่นยนต์เหล็กตัวยักษ์มาปรากฏตัวข้างๆ เขาโดยไม่มีผู้ใดรู้สึกตัว ดวงตากะพริบแสงสีแดงวาบ
สายตาของทั้งบิดาและบุตรแห่งตระกูลเซี
