็บป่วยที่หมอหลวงรักษาไม่ได้! น้ำแกง… น้ำแกงชามนี้ช่างน่าอัศจรรย์ใจจริงๆ!” ผู้คนที่รายรอบต่างซุบซิบกันด้วยความตกใจ ความกังขาในตัวปู้ฟางเมื่อครู่เหือดหายไปจนหมดสิ้น
แม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงเองก็ตกใจมากเช่นกัน แต่ความตกใจนั้นก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นและสุขใจในที่สุด
ใบหน้าของเซียวเยียนอวี่มีเลือดฝาดกว่าก่อนหน้านี้อยู่มากโข แม้จะยังคงซีดเซียว แต่ก็กลับมามีชีวิตชีวาได้บ้างแล้ว หลังจากที่ได้กำลังวังชากลับมาบางส่วน นางก็หันไปพูดกับบิดาเสียงเบา “ท่านพ่อเจ้าคะ… ข้าหิว”
นางหายแล้ว! เซียวเยียนอวี่หายจากอาการเจ็บป่วยปางตายได้ด้วยน้ำแกงไก่เพียงชามเดียว!
ดวงตาของจีเฉิงอันเป็นประกายระยิบระยับเหมือนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่พร่างพรายด้วยดวงดาว เขามองชามน้ำแกงไก่ด้วยสายตาปรารถนา
ส่วนดวงตาของจีเฉิงเสวี่ยที่จับจ้องอยู่ที่ชามน้ำแกงไก่ก็โชติช่วงไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน
ในเสี้ยวลมหายใจนั้นเอง องค์ชายทั้งสองต่างก็พุ่งเป้าไปที่น้ำแกงไก่ชามเดียวกัน
……………………………………
