“เจ้าทำให้บุตรสาวข้าได้รับบาดเจ็บ แถมยังอวดอ้างว่ารักษาชีวิตนางได้เช่นนั้นรึ” แม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงยิ้มฝืน น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเย็นเยียบ เขาอยากเห็นนักว่าเจ้าของร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้จะสร้างปาฏิหาริย์อะไรได้บ้าง
อาการบาดเจ็บของเซียวเยียนอวี่นั้น แม้แต่หมอหลวงก็ยังแทบยื้อชีวิตเอาไว้ไม่ได้ แล้วคนที่ทำให้เกิดเรื่องขึ้นมีหน้ามาอวดอ้างว่าจะรักษานางได้อย่างไร
ปู้ฟางถือเหยือกสุราหัวใจหยกเยือกแข็งอยู่ในมือตอนเดินออกจากห้องครัวมา เมื่อได้ยินคำถามของแม่ทัพใหญ่เซียวเหมิง เขาก็พลันตกอยู่ในภวังค์
“คนผู้นี้คือบิดาของเซียวเยียนอวี่รึ” ปู้ฟางคิดขณะมองไปที่ชายวัยกลางคนตรงหน้า พูดกันตามตรงแล้ว สายพันธุกรรมของตระกูลเซียวนี้เยี่ยมยอดจริงๆ ทุกคนในตระกูลหน้าตาดีกันหมด
“อ้อ ใช่ ข้านี่แหละเจ้าของร้านแสนใจบุญ” ชายหนุ่มพูดหน้าตาย
เขาเดินไปที่โต๊ะของแม่ทัพใหญ่แล้ววางเหยือกสุราลง “นี่สุราหัวใจหยกเยือกแข็งที่สั่ง ดื่มให้อร่อย”
แม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงมองปู้ฟางด้วยสายตาไร้อารมณ์ เขาวางมือหนึ่งลงบนผ้าที่คลุมเหยือกสุราเอาไว้แล้วพูดเสียงเย็น “เจ้าทำให้บุตรสาวข้าได้รับบาดเจ็บ ไม่มีอะไรจะพูดหน่อยหรือ”
“จะให้ข้าพูดอะไรเล่า แม้ร้านอาหารข้าจะเล็กแถมยังตั้งอยู่ในสถานที่ห่างไกล แต่ก็ยังมีกฎที่ต้องทำตาม ในเมื่อนางตัดสินใจก่อความไม่สงบภายในร้านข้า ก็ต้องเตรียมตัวไว้ว่าอาจบาดเจ็บได้” ปู้ฟางมองหน้าแม่ทัพใหญ่พลางตอบหน้าตาย
คำตอบท
