ี่ทั้งไม่ถ่อมตัวและไม่เย่อหยิ่งของอีกฝ่ายนั้นทำให้แม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงชะงักเล็กน้อย จากนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าก็กว้างขึ้น “นานแล้วที่ไม่มีคนพูดกับข้าเช่นนี้… ในเมื่อเจ้ารู้ว่าข้าเป็นบิดาของเยียนอวี่ ก็ย่อมรู้ดีว่าข้าเป็นใคร
“ด้วยพลังปราณของข้า แค่ทำลายร้านเล็กๆ นี้ไม่ใช่เรื่องยาก เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะฆ่าเจ้าหรือทำลายร้านของเจ้าหรือ”
เมื่อพูดจบ พลังปราณรุนแรงก็ไหลบ่าออกจากร่าง พลังนั้นหนักอึ้งเหมือนถูกกดทับด้วยโลกทั้งใบ บรรยากาศภายในร้านหนักเหมือนถูกบีบอัด
ใบหน้าน่ารักของโอวหยางเสี่ยวอี้พาลซีดเผือด ดวงตาคู่โตเต็มไปด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง นางรีบหนีไปซ่อนไกลๆ ตอนที่แม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงโกรธนั้นน่ากลัวมากจริงๆ
“อ้อ เจ้าอยากทำลายร้านข้ารึ” ปู้ฟางที่ยืนอยู่ท่ามกลางพลังปราณรุนแรงของแม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงตอบเพียงคำว่า “อ้อ” อย่างใจเย็น ประโยคต่อมาของเขามีน้ำเสียงจริงจัง “เจ้ามีน้ำยาไม่พอหรอก”
แม้พลังงานในร้านจะหนักอึ้งเหมือนขุนเขา ยิ่งใหญ่เหมือนพญามังกร ทว่าตราบใดที่ยังอยู่ในร้าน ตัวชายหนุ่มก็ไม่ได้รับผลกระทบแต่อย่างใด ระบบในร้านคอยช่วยปัดเป่าพลังงานไม่พึงประสงค์เสมอ
คำตอบของปู้ฟางนั้นเหนือความคาดหมายของทุกคนในที่แห่งนี้มาก
โอวหยางเสี่ยวอี้ชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นก็หันไปมองนายท่านตัวเหม็นของตนด้วยความชื่นชม แม้นางจะคิดว่าเขามุทะลุเหลือแสน แต่ก็ยังรู้สึกว่าคำพูดนั้นช่างแสนตราตรึงใจ
“ข้าไม่มีน้ำยาพอ
