งที่พี่หญิงของตนสั่งมากนัก เพียงเท่านี้เขาก็แทบไม่พอดื่มแล้ว ยังต้องแบ่งให้ไอ้หน้าสาวเจ้ารู่เก๋ออีกหรือ… นี่มันเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ชัดๆ!
สามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยางดื่มเร็วราวพายุ สุราในเหยือกจึงหมดไปเรียบร้อยแล้วภายในเวลาอึดใจเดียว โอวหยางตี้ถึงขั้นเขย่าเหยือกเพื่อเก็บให้หมดยันหยดสุดท้าย
เมื่อรู้ว่าไม่เหลืออยู่แม้แต่หยดเดียว ทั้งสามก็หันไปมองเหยือกของเซียวเสี่ยวหลงอย่างเสียไม่ได้
เซียวเสี่ยวหลงจ้องทั้งสามเขม็งแล้วเอาเหยือกมากอดไว้แนบอก เขาเพิ่งรินสุราให้พี่หญิงและเจ้ารู่เก๋อไปหมาดๆ “ไอ้หน้าสาวเจ้า ดื่มสุราจอกนี้แล้วก็ยอมแพ้ไปเสียแต่โดยดี จากนั้นก็มอบโอสถรวมปราณให้พี่ข้าเสีย ในเมื่อพนันกันแล้วก็ต้องกล้าจ่าย!”
“ข้า ข้ายังไม่แพ้เสียหน่อย…” เจ้ารู่เก๋อพูดเสียงอ่อยลงเรื่อยๆ เขาจ้องสุราใสแจ๋วในจอกด้วยสีหน้าเหมือนต้องมนต์ จากนั้นก็ยกจอกขึ้นจรดริมฝีปากเพื่อดื่ม
เซียวเยียนอวี่เองก็ยกจอกขึ้นจิบช้าๆ เช่นกัน นางเอามืออีกข้างบังปากของตนไว้ไม่ให้ผู้ใดเห็น
ทันทีที่เหล้าหนึ่งจิบไหลลงท้อง ผิวขาวละเอียดกว่าหิมะของนางก็พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อ แก้มขาวสุก ปลั่ง ทำให้นางดูสวยน่ารักเป็นที่สุด
เจ้ารู่เก๋อไม่รู้จะพูดอะไรอีก หลังจากที่ดื่มหัวใจหยกเยือกแข็งเข้าไปและหันไปดื่มน้ำอัญมณีทิพย์อีกครั้ง สุราที่เขาเคยภาคภูมิใจกลับจืดชืดเหมือนน้ำเปล่า สุราทั้งสองชนิดนี้ห่างชั้นกันเกินไป
สุราหัวใจหยกเยือกแข็งค
