“โอหัง!” รูม่านตาของเจ้ารู่เก๋อหดแคบ เขาตบมือลงบนโต๊ะแล้วตะโกนออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว
โต๊ะสั่นสะเทือนตามแรงตบ ทำให้ทุกคนในที่แห่งนั้นสะดุ้งเฮือก แต่ก็รู้สึกไม่ต่างกันว่าชายปริศนาผู้นี้อวดดีเกินไป
เสนาบดีฝ่ายซ้ายเป็นใครน่ะหรือ ในฐานะขุนนางชั้นสูงคนสำคัญของนครหลวง สถานะของเขาเทียบเคียงได้กับแม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงเลยทีเดียว ทว่าน้ำเสียงของชายผู้นี้กลับเต็มไปด้วยความดูหมิ่นที่มีต่อเสนาบดีฝ่ายซ้าย บอกยากเหลือเกินว่าเขามั่นใจในตนเองถึงเพียงนั้น หรือว่าแค่ยโสโอหังกันแน่
ดวงตาของเจ้ารู่เก๋อสว่างวาบ พลังปราณรอบกายเริ่มก่อตัวรุนแรงขึ้น กระแสปราณเลื้อยไหลออกจากร่างเหมือนแมลงที่ชอนไชอยู่บนผิวกาย ชายหนุ่มรวมพลังปราณเที่ยงแท้ไว้ภายนอกร่างอย่างรวดเร็ว
“เจ้านี่เสียงดังน่ารำคาญเสียจริง! มาร้านเถ้าแก่ปู้ เจ้าก็นั่งกินอย่างสงบๆ ไปเสียสิ หากอยากสู้ก็ออกไปสู้ข้างนอก” ชายปริศนาพูดเสียงเรียบ เขาไม่สนใจเจ้ารู่เก๋อที่กำลังรวมพลังปราณเตรียมเผด็จศึกแม้แต่น้อย
เมื่อพูดจบ ชายปริศนาก็ยกมือขึ้น ยื่นนิ้วโป้งและนิ้วชี้ออกมา ท่าทางเหมือนกำลังจะบี้แมลงวันให้ตายคามือ
ขวับ!
สามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยางที่นั่งอยู่ไกลพอตัวรีบพุ่งไปกันด้านหน้าโอวหยางเสี่ยวอี้ไว้ ขนทั่วกายของพวกเขาลุกชัน สายตาจ้องไปที่ชายปริศนาอย่างระวังตัวถึงขีดสุด
รูม่านตาของเซียวเยียนอวี่หดแคบลงเช่นกัน นางรวมพลังปราณภายในกายเข้าด้วยกันตามสัญชาตญาณ
ซู่ ซู่
