องยังต้องหันไปมองเจ้ารู่เก๋อด้วยเช่นกัน… เพราะกลิ่นอาหารจานที่เขาสั่งมานั้นหอมมากจริงๆ!
เจ้ารู้เก๋อมีความสุขมากเสียจนน้ำตาแทบไหล อาหารจานนี้อร่อยล้ำจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ เขารู้สึกว่าเงินห้าสิบผลึกที่เสียไปนั้นคุ้มค่าทุกผลึก!
ชายหนุ่มคีบซี่โครงขึ้นมาอีกชิ้นแล้วยัดใส่ปากท่ามกลางสายตาอิจฉาของโอวหยางเสี่ยวอี้ ซอสเปรี้ยวหวานเลอะไปทั้งสองมุมปาก แถมยังต้องเป่าลมฟู่ๆ ออกมาขณะกินเพื่อทำให้ซี่โครงเย็นลง
ตอนที่ปู้ฟางเดินออกจากครัวมานั้น อาหารทุกจานก็ถูกลำเลียงออกมาครบแล้ว เหลือเพียงสุราหัวใจหยกเยือกแข็งเท่านั้น
ชายหนุ่มถือเหยือกออกมาสองเหยือก วางไว้ตรงหน้าเซียวเสี่ยวหลงและสามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยางที่ละเหยือก จากนั้นก็เดินกลับเข้าครัวไปหยิบออกมาอีกเหยือกหนึ่งแล้วเอาไปวางตรงหน้าชายปริศนา
“นี่สุราหัวใจหยกเยือกแข็งที่สั่ง ดื่มให้อร่อย” ชายหนุ่มพูดหน้าตาย
“ฮ่า… เถ้าแก่… เหล้าของเจ้า… ฮู่… ดีกว่า… สุราน้ำอัญมณีทิพย์จริงหรือ” เจ้ารู่เก๋อถามด้วยความสงสัยขณะพ่นลมออกทางปากเพื่อทำให้ซี่โครงเย็นลง เขากำลังเคี้ยวเนื้ออยู่ในปาก พ่นลมร้อนออกมาเป็นพักๆ ตามจังหวะการเคี้ยว
“ข้าบอกไปแล้วมิใช่รึ… สุราน้ำอัญมณีทิพย์ก็เป็นได้แค่น้ำล้างมือเท่านั้น เจ้าต้องลองดื่มสุราร้านข้าดู แล้วจะรู้เอง” ชายหนุ่มเจ้าของร้านพูดเรียบๆ
เสียงแหบห้าวของชายปริศนาดังขึ้นเช่นกัน “สุราน้ำอัญมณีทิพย์จะมาเทียบสุราหัวใจหยกเยือกแข็
