ล้ว… น่าจะอร่อยเหมือนกัน” ชายผู้นั้นคิดกับตนเอง “ข้าไม่รู้เลยว่านอกจากสุราชั้นเลิศแล้ว อาหารของเถ้าแก่ปู้ยังยอดเยี่ยมไม่แพ้กันด้วย”
“ซี่โครงเปรี้ยวหวานได้แล้ว” หลังจากกลับเข้าครัวไปครู่หนึ่ง เสียงปู้ฟางก็ลอยออกมาอีกครั้ง
โอวหยางเสี่ยวอี้รออยู่ที่ริมหน้าต่างอย่างหมดความอดทน นางแทบรอดูอาหารจานล่าสุดของปู้ฟางไม่ไหว
ทันทีที่จานซี่โครงเปรี้ยวหวานสีส้มเข้มกลิ่นหอมหวนปรากฏขึ้นตรงหน้าโอวหยางเสี่ยวอี้ เด็กหญิงก็ชะงักค้าง แค่กลิ่นก็ทำให้นางกลืนน้ำลายเอื๊อก น้ำลายแทบไหลออกจากมุมปาก
หอมเกินไปแล้ว! ยิ่งไปกว่านั้นกลิ่นของซอสเปรี้ยวหวานนี้ยังทำให้เด็กหญิงแทบควบคุมตนเองไม่อยู่
ทว่าน่าเสียดายนัก… ที่คนสั่งอาหารจานนี้กลับเป็นไอ้หน้าสาวเจ้ารู่เก๋อ!
นางวางจานซี่โครงเปรี้ยวหวานลงเบื้องหน้าเจ้ารู่เก๋ออย่างไม่อยากจะปล่อยมือ ส่วนชายหนุ่มนั้นน้ำลายยืด นั่งถือตะเกียบคอยท่าอยู่แล้ว กลิ่นซี่โครงเปรี้ยวหวานหอมมากเสียจนเขาแทบขยับตัวไปไหนไม่ได้ เพราะโดนกักขังอยู่ในวังวนความอร่อยที่ยังไม่ทันจะได้ลิ้มลอง
เขาใช้ตะเกียบคีบซี่โครงขึ้นมาใส่ปาก รสชาติทั้งเปรี้ยวและหวานระเบิดออกมาในปากทันที รสชาติเข้มข้นของเนื้อหมูพวยพุ่งเข้าเกาะกุมต่อมรับรสของชายหนุ่มอย่างไม่อาจฉุดรั้งได้ ซี่โครงนั้นยังร้อนเล็กน้อย เขาจึงต้องพ่นลมออกมาเพื่อทำให้มันเย็นลง
กลิ่นหอมของซี่โครงอบอวลไปทั่วร้าน
แม้แต่เซียวเสี่ยวหลงยังหยุดกิน ส่วนเซียวหลายยู่เ
