“สุราน้ำอัญมณีทิพย์เป็นแค่น้ำล้างมือรึ!” ทันทีที่ประโยคนั้นออกจากปากปู้ฟาง บรรยากาศภายในร้านก็พลันหยุดนิ่ง
สามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยางและเซียวเสี่ยวหลงจ้องปู้ฟางไม่วางตา ทั้งสามเป็นผู้รักการดื่มสุราเป็นชีวิตจิตใจ และสุราน้ำอัญมณีทิพย์ก็เป็นสุรารสเลิศที่สุดที่พวกเขาเคยลิ้มลองมา ทว่าปู้ฟางกลับบอกว่า… เป็นน้ำล้างมือ
“ฮ่าๆ! นายท่านตัวเหม็น ท่านพูดได้หล่อเป็นบ้า!” โอวหยางเสี่ยวอี้พูดพร้อมปรบมือชอบใจ นางชื่นชอบความมั่นใจในตัวเองขั้นสุดของปู้ฟางเป็นอันมาก
“จึ๊ หมอนี่มันก็แค่พวกบ้านนอกไม่เคยเข้ากรุง เคยดื่มสุราน้ำอัญมณีทิพย์หรือเปล่าเถอะ ก็แค่พูดมั่วซั่วไม่ได้ความ” เจ้ารู่เก๋อเย้ยอย่างเดียดฉันท์ก่อนเม้มปากแน่น เจ้าของร้านอาหารเล็กๆ อย่างปู้ฟางจะไปเข้าใจความซับซ้อนของสุราอันดับหนึ่งในจักรวรรดิวายุแผ่วได้อย่างไรกัน นั่นมันสุราที่จักรพรรดิเลือกด้วยมือของตนเองจากสุราหลายหมื่นชนิดเชียวนะ
ปู้ฟางขมวดคิ้วมองหน้าเจ้ารู้เก๋อ เขาคุ้นเคยกับพฤติกรรมของหมอนี่เป็นอย่างดี เพราะชายหนุ่มในชุดขาวตรงหน้าเคยพยายามติดสินบนเขาหลายต่อหลายครั้งแล้ว
“หากเทียบกับสุราข้า… สุราอื่นๆ ก็เป็นแค่ขยะ”
ปู้ฟางพูดด้วยความมั่นใจสูงเสียดฟ้า เขาเชื่อมั่นในสุราหัวใจหยกเยือกแข็งอย่างเต็มเปี่ยม
“เถ้าแก่ปู้ ท่านมีสุราขายแล้วรึ” เซียวเสี่ยวหลงตาเป็นประกาย ใบหน้าแดงเรื่อเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น
ปู้ฟางชี้มือไปที่รายการอาหารเบื้องหลัง
