ตนโดยไม่พูดอะไรเพิ่มเติม
ทุกคนเข้าใจสิ่งที่เขาต้องการสื่อทันทีแล้วหันไปมองอย่างพร้อมเพรียง…
“ซื้ดดด~”
เสียงนั้นเป็นเสียงสูดลมเข้าปากของเจ้ารู่เก๋อ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เหยียบเข้ามาในร้าน และเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นรายการอาหารของร้านกับตาตนเอง แม้เขาจะได้ยินเรื่องราคาแพงแสนแพงของร้านนี้มามาก แต่ก็ยังต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเมื่อได้มาเห็นกับตา
โอวหยางเสี่ยวอี้กลอกตาใส่ทันที ไอ้หมอนี่มันบ้านนอกเข้ากรุงแท้ๆ… ต้องตกใจถึงเพียงนี้เชียวหรือ
“สุราหัวใจหยกเยือกแข็ง เหยือกละสิบห้าผลึก” เซียวเสี่ยวหลงอ่านเสียงเบา
“อาหารฝีมือเถ้าแก่ปู้นี่แพงเหมือนเดิมเลยจริงๆ “ เซียวเยียนอวี่อุทานด้วยเสียงไพเราะ ราคาเหยือกละสิบห้าผลึกนั้นแพงกว่าสุราน้ำอัญมณีทิพย์ที่ราคาเพียงห้าร้อยเหรียญทองอยู่มากโข
แค่เทียบราคาของสุราทั้งสองชนิด สุราน้ำอัญมณีทิพย์ก็ดูเป็นเพียง… น้ำล้างมือจริงๆ เสียด้วย
“เหยือกละสิบห้าผลึกรึ เป็นบ้าไปแล้วหรืออย่างไร แน่ใจรึว่าสุราของเจ้ามันสมราคาน่ะ” เจ้ารู่เก๋อไม่อยากเชื่อสายตาตนเองแม้แต่น้อย สุราน้ำอัญมณีทิพย์ราคาเหยือกละห้าร้อยเหรียญก็จัดว่าแพงหูฉี่จนไม่อยากจะจ่ายแล้ว แต่สิบห้าผลึกนี่… ต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ !
“เถ้าแก่ปู้! ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงอะไรแล้ว เอามาเลยเหยือกหนึ่ง! ต้องขอบคุณการมองการณ์ไกลของข้าที่ทำนายเอาไว้ไม่ผิดว่าสุราของเถ้าแก่ปู้ต้องราคาไม่ธรรมดาแน่ ข้าจึงเอาผลึกมาเยอะสุดๆ” เซียวเสี
