่ยวหลงพูดกับปู้ฟางด้วยท่าทางตื่นเต้น
“เถ้าแก่ปู้ เราสามคนขอเหยือกหนึ่งเช่นกัน! หากปลาดองเหล้าอร่อยถึงเพียงนั้น สุราเหยือกนี้ก็ต้องเลิศล้ำสุดยอดเช่นเดียวกัน!” โอวหยางเจินพูดอย่างไม่คิดอะไรมาก
เจ้ารู่เก๋อเลิกคิ้วมองเซียวเสี่ยวหลงและสามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยางด้วยความประหลาดใจ เจ้าพวกนี้ยอมจ่ายเงินซื้อสุราราคาแพงนี้จริงๆ เสียด้วย… หรือว่าสุรานี้จะยอดเยี่ยมสมคำร่ำลือจริงๆ
ชายหนุ่มตัดสินใจได้ทันที เขากัดฟันพูด “ข้าขอเหยือกหนึ่งด้วยแล้วกัน!”
“หึ! มาดูกันว่าสุราจากร้านรูหนูนี่จะสมราคาสิบห้าผลึกหรือไม่!” เจ้ารู่เก๋อคิด
“โทษที วันหนึ่งเรามีสุราหัวใจหยกเยือกแข็งขายเพียงสามเหยือกเท่านั้น หากอยากดื่มก็มาใหม่พรุ่งนี้แล้วกัน” ปู้ฟางเหลือบตามองเจ้ารู่เก๋ออย่างไร้ความรู้สึกพร้อมเอ่ยเสียงเรียบ
เจ้ารู่เก๋อชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธก่อนคิด “ไอ้หมอนี่ปฏิเสธข้าอีกแล้ว! มันแค้นอะไรข้ารึ”
“เจ้าไม่ได้พูดเองรึว่ามีขายวันละสามเหยือก เซียวเสี่ยวหลงกับพวกโอวหยางสั่งกันคนละเหยือก ก็รวมเป็นสองเหยือก ไม่ได้แปลว่าเหลือเหยือกหนึ่งที่จะขายให้ข้าได้รึ นี่เจ้าดูแคลนข้าหรืออย่างไร”
เจ้ารู่เก๋อเดือดดาล
เมื่อต้องรองรับอารมณ์เดือดดาลถึงขีดสุดของเจ้ารู่เก๋อ ปู้ฟางก็เป็นอันต้องผงะไปเล็กน้อย แต่ใบหน้าของเขายังตายด้านเหมือนเดิมขณะตอบ “เหยือกสุดท้ายมีคนจองไว้แล้ว”
“จองแล้วรึ ข้ออ้างชัดๆ… ต้องเป็นข้ออ้างอย่างแน
