น
“ข้ารึ ข้าเป็นแค่ชายที่มาหาข้าวกินเท่านั้น” เสียงของเขาแหบห้าวเหมือนกระดาษทราย ชายปริศนาเดินตรงไปนั่งลงที่โต๊ะใกล้ทางเข้า ก่อนวางกระบี่ยาวในเศษผ้าลงบนโต๊ะ
เศษผ้านั้นเสื่อมสภาพจนสีจืดจางไป ทั้งยังแข็งโป๊กเนื่องจากถูกซักมานับครั้งไม่ถ้วน
“ท่าน… จะสั่งอะไรรึ” โอวหยางเสี่ยวอี้ถามอย่างเคอะเขิน นางกลัวรังสีที่ชายผู้นี้ปล่อยออกมา
“ข้าจองสุราหัวใจหยกเยือกแข็งไว้เหยือกหนึ่งกับเถ้าแก่ปู้เมื่อวาน วันนี้ข้ามารับของที่จองไว้” ชายในชุดดำยังคงพูดด้วยเสียงแหบกร้าน
“มารับสุราที่จองไว้รึ!”
ทุกคนประหลาดใจไปชั่วขณะ จากนั้นก็หันไปมองเจ้ารู่เก๋อด้วยสายตาประหลาด ก่อนหน้านี้หมอนี่เคยประกาศไว้ว่าจะเอาเงินฟาดหัวใครก็ตามที่จองสุราหัวใจหยกเยือกแข็งเอาไว้เพื่อแย่งมาดื่มเอง
เจ้ารู่เก๋อชะงัก จากนั้นมุมปากของเขาก็พลันยกขึ้น เขาเดินมานั่งลงตรงข้ามชายในชุดดำด้วยท่าทางสง่างาม แล้วพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจในตัวเอง “ขายสุราหัวใจหยกเยือกแข็งให้ข้าเสีย ข้ายอมจ่ายสามเท่า”
“ข้าไม่ขาย” ชายในชุดดำตอบอย่างไร้อารมณ์
เจ้ารู่เก๋อมุ่นคิ้วแล้วเพิ่มราคา “ห้าเท่า”
“ข้าบอกว่าไม่ขายไง”
“เจ้าไม่รู้รึว่าข้าเป็นใคร เจ้ากล้าทำให้ข้าโกรธรึ” เจ้ารู่เก๋อข่มขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นชา ตัวเขาเองก็โกรธเช่นกันเมื่อข้อเสนอของตนโดนปัดตกไปถึงสองครั้งสองครา
ท้ายที่สุดชายผู้นั้นก็เงยหน้าขึ้นมองเจ้ารู่เก๋อ น้ำเสียงแหบแห้งของเขาดังลั่นน่ากลัวเหมือนสายฟ้าฟาด
“
