กกระบี่ที่ส่งบรรยากาศแก่กล้าครอบงำไปทั่วร้านอยู่เมื่อครู่หายไปทันที
“เถ้าแก่นี่ช่างเป็นคนประหลาดเสียจริง นี่สามสิบผลึก ข้าขอจองสุราหัวใจหยกเยือกแข็งหนึ่งเหยือกสำหรับพรุ่งนี้ก็แล้วกัน” ชายในชุดดำพูดกลั้วเสียงหัวเราะ จากนั้นก็ใส่หมวกไม้ไผ่กลับตามเดิม สะพายกระบี่ไว้ข้างหลัง แล้วเดินไปที่ประตูทางเข้าร้าน
เมื่ออยู่ที่ปากประตู เขาก็ถามอีกครั้ง “เถ้าแก่ไม่รู้จริงๆ หรือว่าข้าคือใคร”
“ข้าไม่รู้และไม่จำเป็นต้องรู้ ใครก็ตามที่เข้ามาในร้านข้าถือเป็นลูกค้าคนหนึ่งเท่านั้น ข้ายินดีต้อนรับทุกคน ตราบใดที่ไม่ก่อเรื่อง” ปู้ฟางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ฮ่าๆ! ดี! ข้ามีนามว่าเซียวเยวี่ยจากสำนักกระบี่มหาสูญ ยินดียิ่งนักที่ได้เรียกเจ้าว่าสหาย!” ชายในชุดดำหัวเราะ ก่อนก้าวออกจากร้าน อันตรธานหายไปพร้อมสายลมแห่งฤดูใบไม้ร่วง
“เซียวเยวี่ยรึ แซ่เซียว…” ปู้ฟางครุ่นคิด แต่ก็พลันเม้มปากและพึมพำกับตนเอง “สำคัญตัวผิดเป็นบ้า ใครยินดีเรียกเจ้าว่าสหายกัน”
ทันทีที่พูดจบ เสียงของระบบก็ดึงก้องขึ้นในศีรษะชายหนุ่ม…
………………………………..
