มบูรณ์ประณีต
“พิธีต้อนรับเสร็จสมบูรณ์แล้ว จากนี้ทุกคนจะไปยังท้องพระโรงเพื่อจัดงานเลี้ยงฉลองชัยชนะ” เสียงเข้มของขันทีดังกังวานไปทั่วนครอีกครั้ง
…
ปู้ฟางลืมตาขึ้นอย่างง่วงงุน วันนี้เขาตื่นเช้ากว่าปกติ เนื่องจากถูกปลุกด้วยเสียงของขันทีที่ดังลั่นไปทั่วเมืองถึงสองครั้งสองคราอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
หลังจากล้างหน้าล้างตาเรียบร้อย ชายหนุ่มก็เดินเข้าครัวไปเริ่มฝึกซ้อมทำอาหารตามกิจวัตร เขาเอาอาหารที่ฝึกทำส่วนหนึ่งใส่จานไปให้สุนัขสีดำตัวใหญ่ที่ทางเข้าร้าน
ขณะกำลังมองสุนัขกินอาหารอย่างตะกละตะกลามด้วยสีหน้าเรียบเฉย ปู้ฟางก็คิดอะไรประหลาดขึ้นมาได้อย่างหนึ่ง เขารู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังทำงานรับใช้สุนัขตัวนี้อย่างกับมันเป็นขุนนางผู้สูงศักดิ์อย่างไรอย่างนั้น
หลังจากเปิดร้านเสร็จเรียบร้อย ชายหนุ่มก็หาวหวอด เอามือไปคว้าเก้าอี้มาลดตัวลงนั่ง และเริ่มรอให้ลูกค้ามาถึง
ทว่าครึ่งชั่วยามผ่านไปก็แล้ว… ร้านก็ยังไร้ซึ่งเงาของลูกค้าที่รอคอย ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะเป็นร้านเดียวกับที่เคยเนืองแน่นไปด้วยผู้คนเมื่อหลายวันก่อน
“วันนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากล เหตุใดจึงไม่มีใครโผล่มาแม้แต่คนเดียว ปกติตอนนี้เจ้าอ้วนจินและสหายคนอ้วนของเขาจะต้องกินเสร็จไปแล้วเรียบร้อย และกำลังจ่ายเงินอยู่”
“แถมเจ้าเด็กน้อยนั่นก็ไม่มาทำงานด้วย เหตุใดบริกรและลูกค้าถึงหายไปพร้อมกันเช่นนี้เล่า”
ปู้ฟางเงียบไปสักพักจากนั้นก็เดินเข้าครัวไปในที่สุด ชายหนุ่มจ
