กๆ สามใบ จากนั้นก็นำผ้ามาปิดปากเหยือกไว้ เขาเอากระดาษสี่เหลี่ยมสีแดงที่เขียนคำว่า “น้ำแข็ง” มาแปะลงบนเหยือกทั้งสาม เท่านี้ก็เป็นอันเสร็จสมบูรณ์
หลังจากที่เก็บไว้ให้ตนเองหนึ่งโถ ชายหนุ่มก็นำโถหมักกลับเข้าตู้ควบคุมอุณหภูมิไป แล้วเดินกลับไปที่หน้าร้านด้วยใบหน้ามีความสุข ในมือถือจอกกระเบื้อง หมายมั่นปั้นมือว่าจะนั่งจิบสุราดื่มด่ำกับรสชาติคนเดียวในร้านร้าง
แต่เมื่อออกจากครัวมาแล้ว ชายหนุ่มกลับพบคนผู้หนึ่งยืนอยู่หน้าร้าน ชายผู้นั้นสวมชุดสีดำทั้งตัว พร้อมด้วยหมวกไม้ไผ่สีดำที่มีผ้าคลุมบดบังใบหน้า และสะพายกระบี่ด้ามยาวพันด้วยผ้าขาดรุ่งริ่งไว้บนหลัง
เสียงของเขาแหบพร่า เจือด้วยความกระหาย
“เถ้าแก่ มีสุรารสเลิศขายหรือไม่”
…………………………….
