นใดนั้น ร่างใหญ่ยักษ์ก็ปรากฏขึ้นระหว่างกระบี่และตัวเจ้าของร้าน บดบังสายตาของนักฆ่าจากเป้าหมายร่างโปร่งไปอย่างสิ้นเชิง ทำให้เจ้าของกระบี่สะดุ้งทันที
“เจ้าขาว!” โอวหยางเสี่ยวอี้ตะโกนด้วยความตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกาย
สีหน้าของนักฆ่าผู้นั้นดูราวกับเห็นผี เบื้องหน้าเขาเป็นหุ่นยนต์โลหะสีขาวตัวใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่มที่เข้ามายืนขวางทางทำให้ไปไม่ถึงตัวเป้าหมาย หุ่นเชิดนั้นจับกระบี่ของเขาไว้ภายในการเคลื่อนไหวเดียว
เขาพยายามดึงกระบี่ออกมาแต่กลับขยับไม่ได้แม้แต่คืบเดียว
ปู้ฟางยกมือขึ้นแตะไปที่หลังของเจ้าขาวแล้วพูดออกคำสั่งเสียงเรียบ “โยนไอ้กุ๊ยนี่ออกไป”
“อ้อ ไม่สิ ซ้อมมันให้ปางตายก่อน จากนั้นก็จับมันแก้ผ้า แล้วโยนมันออกไปนอกร้าน ข้าเกลียดมันยิ่งนัก” ปู้ฟางสำทับ
ดวงตาจักรกลของเจ้าขาวเป็นประกายสีแดงวาบ เสียงเครื่องจักรเอื้อนเอ่ย “ผู้ที่เข้ามาก่อความไม่สงบจะต้องโดนจับแก้ผ้าประจานต่อหน้าประชาชี”
ปัง!!
มวลพลังมหาศาลน่าพรั่นพรึงไหลทะลักออกจากร่างเจ้าขาว หมวกไม้ไผ่ของนักฆ่าผู้นั้นระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เผยให้เห็นศีรษะกลมโล้นเลี่ยน ดวงตาของเขาเบิกกว้าง กระอักเลือดออกมาเป็นลิ่มๆ
นักฆ่าผู้นั้นถูกเจ้าขาวต่อยไปที่ช่วงท้องเต็มๆ พลังปราณขั้นราชันยุทธการเหือดหายไปภายในหมัดเดียว…
มือใหญ่ของหุ่นยนต์คว้าหมับไปที่หัวของนักฆ่า ยกตัวเขาลอยขึ้นในอากาศ ดวงตาของเขาจ้องไปที่หุ่นยนต์โลหะด้วยความพรั่นพรึง
ปัง!
หมัดของเจ้
