ามจริงอันน่าเจ็บปวดยามที่ต้องจ่ายเงิน ห้าสิบผลึก… มันมากกว่าจำนวนเงินที่ผู้ฝึกตนระดับสองใช้ในหนึ่งเดือนเสียอีก
“เถ้าแก่ปู้… อาหารแต่ละจานของท่านนี่แพงเป็นบ้า” เซียวเสี่ยวหลงปากกระตุก
“แต่ก็คุ้มค่าเงินไม่ใช่หรือ” ปู้ฟางมองหน้าชายหนุ่มพร้อมพูดหน้าตาย
“ก็ได้ ท่านเป็นเจ้าของร้าน พูดอะไรก็ไม่ผิด…” เซียวเสี่ยวหลงไม่ได้เถียงกลับ ทำเพียงปั้นสีหน้าบูดบึ้งเท่านั้น ราคานี้สำหรับบุตรชายของแม่ทัพผู้มั่งมีถือว่าจ่ายไหว
ทั้งสามออกจากร้านไป ก่อนจะออกไปนั้น พวกเขาพยายามพาโอวหยางเสี่ยวอี้กลับไปด้วย แต่กลับถูกปู้ฟางหยุดไว้เสียก่อน
“วันนี้นางยังทำงานไม่เสร็จ ยังไปไม่ได้ หลังปิดร้านแล้วค่อยกลับได้” ชายหนุ่มเอ่ย
เซียวเยียนอวี่และอีกสองคนที่เหลือมองหน้าปู้ฟางด้วยสีหน้าประหลาด แต่ก็ไม่ได้ดึงดันและยอมจากไปแต่โดยดี
สีหน้าของเด็กหญิงบูดเบี้ยวไม่พอใจ นางนั่งอยู่บนเก้าอี้ เอาคางเกยแขนตนราวกับกำลังคิดหนักเรื่องชีวิตอยู่
“นายท่านตัวเหม็น อาหารของท่านอร่อยมาก แต่เหตุใดจึงต้องมีกฎว่าจะต้องมีระดับพลังปราณเท่าใดก่อนกินด้วยเล่า เช่นนี้ข้าก็กินไม่ได้เลยสิ… ท่านพยายามจะบังคับให้ข้าต้องฝึกหนักเช่นนั้นรึ” โอวหยางเสี่ยวอี้บ่น
“วัตถุดิบที่มีคุณภาพทำให้อาหารอร่อย ยิ่งวัตถุดิบมีคุณภาพสูงเท่าไหร่ ก็จะยิ่งมีพลังปราณมากขึ้นเท่านั้น และทำให้อาหารอร่อยมากขึ้นไปอีก” ปู้ฟางอธิบายหน้าตาย “ทว่าพลังปราณในอาหารที่มีมากนั้น จะทำให้ผู้ฝึ
