กตนที่มีระดับปราณไม่สูงพอถึงแก่ความตายได้หากกินเข้าไป”
“ฮึ! กลับบ้านเมื่อไหร่ข้าจะตั้งใจฝึกให้ตายไปข้างหนึ่งเลยคอยดู วันหนึ่งข้าจะต้องได้กินอาหารที่ร้านท่านครบทุกจาน” โอวหยางเสี่ยวอี้พูดพร้อมหัวเราะประกาศศักดา จากนั้นก็แลบลิ้นปลิ้นตาใส่ชายหนุ่มเจ้าของร้าน
“อ้อ ได้เลย แต่ต้องจ่ายค่าอาหารด้วย อย่าลืมเสียเล่า” ปู้ฟางพูดอย่างกระตือรือร้น
เด็กหญิงจนซึ่งคำพูด
หลังจากที่จีเฉิงเสวี่ยและอีกสองคนออกจากร้านมา เซียวเยียนอวี่ก็คิดอยู่นาน ก่อนตัดสินใจบอกแม่ทัพเฒ่าโอวหยางว่าตอนนี้หลานสาวของเขาอยู่ที่ใด
เมื่อแม่ทัพเฒ่าโอวหยางรู้ข่าวก็งุนงงไปทันที “เหตุใดไอ้ตัวแสบนั่นถึงต้องหนีออกจากบ้านไปเป็นบริกรในร้านอาหารไกลปืนเที่ยงด้วยเล่า”
“พวกเจ้าทั้งสาม… จงไปที่ร้านบ้าบออะไรนั่นแล้วเอาน้องหญิงของพวกเจ้ากลับมา! เจ้าตัวแสบนั่น หากข้าไม่สั่งสอนให้หลาบจำเสียบ้าง วันหนึ่งนางคงได้ทำงามหน้าปีนขึ้นเศียรจักรพรรดิไปดึงหนวดของพระองค์เป็นแน่!”
แม่ทัพเฒ่าโอวหยางที่นั่งอยู่บนยกพื้น ออกคำสั่งแก่พี่น้องสามคนที่หน้าตาท่าทางเหมือนหมีซึ่งอยู่เบื้องล่าง
“ขอรับ!” พี่น้องทั้งสามคนตอบเสียงทุ้ม ก่อนหันหลังแล้วรีบพุ่งออกจากจวนไป
การที่พี่น้องคนเถื่อนจากตระกูลโอวหยางออกปฏิบัติการพร้อมหน้าพร้อมตากันเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะเกิดขึ้นได้ง่ายๆ เรื่องนี้ทำให้หลายฝ่ายหันมาสนใจ แต่เมื่อรู้ว่าพี่น้องคนเถื่อนทั้งสามกำลังเดินทางไปรับน้องสาวจาก
