เมื่อโอวหยางเสี่ยวอี้เห็นเซียวเยียนอวี่ เด็กหญิงก็พลันหมุนตัวกลับแล้วโกยแน่บไปที่ห้องตนเอง นางอยากหลีกหนีไปให้ไกลที่สุดทันทีที่รู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ผู้ที่นางกำลังหนีคือเซียวเยียนอวี่ สตรีอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งนครหลวง ผู้มีปราณระดับสี่ขั้นจิตยุทธการ เซียวเยียนอวี่ปรากฏตัวขึ้นข้างเด็กหญิงราวเคลื่อนย้ายมาในพริบตา พร้อมดึงเสื้อโอวหยางเสี่ยวอี้เอาไว้
“ตายแล้ว! พี่หญิงเยียนอวี่ ช่างบังเอิญอะไรเช่นนี้” โอหยางเสี่ยวอี้กะพริบตาปริบ เมื่อรู้ตัวว่าหนีไปไหนไม่รอด นางก็หันไปมองเซียวเยียนอวี่ที่มีสีหน้าเย็นเยือกราวน้ำแข็ง พร้อมปั้นหน้าใสซื่อบริสุทธิ์
เซียวเยียนอวี่เอามือตีศีรษะเด็กหญิงเบาๆ ด้วยความหงุดหงิด “เจ้าเด็กบ้า ปีกกล้าขาแข็งเสียจริง! รู้จักหนีออกจากบ้านเสียด้วย! เจ้ารู้ไหมว่าท่านปู่ของเจ้าเป็นห่วงใจแทบขาดเพียงใด!”
เซียวเสี่ยวหลงและจีเฉิงเสวี่ยเดินเข้ามาหาคนทั้งสองด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า เซียวเสี่ยวหลงหลิ่วตาให้เด็กหญิงเสียด้วยซ้ำ “พับผ่าสิ นครหลวงแทบเกิดสงครามกลางเมืองด้วยฝีมือของแม่ทัพเฒ่าเพราะเจ้าเด็กแสบนี่ แต่ตัวต้นเรื่องกลับมาซ่อนอยู่ในร้านมีความสุขกับอาหารอร่อยไปเสียได้ ข้าอยากรู้นักว่าท่านแม่ทัพเฒ่าโอวหยางจะกระอักเลือดออกมาหรือไม่เมื่อรู้ข่าว”
“เสี่ยวอี้ เป็นเด็กดีหน่อยสิ ท่านแม่ทัพเฒ่าเป็นห่วงเจ้านะ กลับบ้านเถิด ทำให้ผู้หลักผู้ใหญ่โกรธมันไม่ดี” จีเฉิงเสวี่ยที่ใส่ชุดขาวทั้งตัวมองเ
