ด็กหญิงด้วยสายตาอ่อนโยน
โอวหยางเสี่ยวอี้เกาหัวด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนตอกกลับ “ข้าไม่กลับ ปู่เอาแต่บังคับให้ข้าฝึกวิชาทุกวัน ทั้งๆ ที่แขนขาเล็กๆ บอบบางของข้าไม่ได้เหมาะกับการต่อสู้สักนิด แล้วดูสิว่าข้าน่ารักเพียงใด ให้คนน่ารักเช่นข้าไปฝึกวิทยายุทธ์มันไม่เสียของหรอกรึ”
เซียวเยียนอวี่ขำออกมาทันทีที่ได้ยินคำพูดของเด็กหญิง ทั้งสองโตมาด้วยกันตั้งแต่อ้อนแต่ออก นางจึงชินกับนิสัยของโอวหยางเสี่ยวอี้เป็นอย่างดี
“จักรวรรดิวายุแผ่วนั้นเป็นอาณาจักรการยุทธ์ แม่ทัพเฒ่าโอวหยาง ท่านปู่ของเจ้าก็มาจากพื้นเพนักรบ ทั้งยังคอยรับใช้ข้างกายท่านจักรพรรดิระหว่างเดินทางหลายต่อหลายครั้ง แน่นอนว่าท่านย่อมต้องให้ความสำคัญกับวิทยายุทธ์เป็นธรรมดา และต้องการให้ลูกหลานของท่านสืบทอดความสามารถด้านการรบไป เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีผู้ฝึกตนกี่คนที่อยากฝึกวิชากับท่านปู่เจ้า มีเพียงเจ้าคนเดียวเท่านั้นที่ไม่เข้าใจว่าตนเองโชคดีเพียงใด”
แต่โอวหยางเสี่ยวอี้ก็ยังรู้สึกเหมือนโดนละเมิดสิทธิ์อยู่ดี นางปิดปากสนิท หันหน้าขวับไปอีกทางอย่างดื้อดึง
เมื่อเห็นดังนั้น จีเฉิงเสวี่ยและเซียวเสี่ยวหลงก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ทั้งสองเป็นห่วงไม่น้อยเมื่อได้ยินว่าโอวหยางเสี่ยวอี้หนีออกจากบ้านมา แต่ตอนนี้ก็รู้สึกวางใจได้แล้ว
องค์ชายสามลูบหัวโอวหยางเสี่ยวอี้แล้วพูดอย่างจริงจัง “เสี่ยวอี้ กลับบ้านเสียเถิด ตอนนี้มีผู้เชี่ยวชาญด้านต่างๆ จากหลายสำนักกระจายต
