นทรัพย์สินเงินทองแม้แต่น้อย แต่ในความเป็นจริงแล้วภายในจิตใจของชายหนุ่มกลับกำลังทรมานเหลือแสน…
ยี่สิบผลึกเชียวนะโว้ย! กว่าจะได้มาแต่ละผลึก เลือดตาแทบกระเด็น!
คำปฏิเสธแสนเย็นชาของปู้ฟางไม่ได้ทำให้คนอื่นประหลาดใจแต่อย่างใด ไม่มีใครซักไซ้ต่อเนื่องจากรู้ดีว่าร้านเล็กๆ ของฟางฟางนี้เคร่งครัดเรื่องกฎเป็นอันมาก
เจ้าอ้วนจินพอใจเป็นที่สุด หลังจากจ่ายค่าอาหารเรียบร้อย เขาก็โบกมือให้ปู้ฟางและกำลังจะจากไป แต่ก่อนที่จะได้ทำเช่นนั้น เด็กหญิงก็หยุดเขาเอาไว้ก่อน ทั้งสองซุบซิบกันอยู่สักพัก
จากนั้นเด็กหญิงก็เดินยิ้มแฉ่งกลับมาราวกับเพิ่งเดินไปเห็นเงินตกอยู่บนพื้น
“นายท่านตัวเหม็น ขอข้าวผัดไข่กับน้ำแกงเต้าหู้หัวปลา” เด็กหญิงตะโกนสั่งอาหารกับปู้ฟางด้วยน้ำเสียงจับใจ ขณะสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้ครัว
ปู้ฟางเลิกคิ้วขึ้น “จะชักดาบอีกรึ”
“ข้ามีเงินน่า! รีบไปทำมาให้ข้ากินเร็ว!” เด็กหญิงกระเง้ากระงอดอย่างหัวเสีย
“พลังปราณของเจ้าสูงไม่พอ สั่งน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาไม่ได้” ปู้ฟางลุกขึ้นยืน หากเด็กนี่มีเงินก็ไม่เป็นปัญหา จากที่เขาเห็น นางน่าจะไปยืมเงินมาจากเจ้าอ้วนจิน
“ไอ้คนขี้โกหก! เมื่อวานข้าก็กินน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาเข้าไปแล้วไง!” เด็กหญิงตอกกลับอย่างหัวเสีย นางกำลังคาดโทษว่าปู้ฟางตั้งใจทำให้ชีวิตนางยุ่งยาก
ปู้ฟางนิ่งไปสักพักก่อนเอ่ยตอบ “ตอนลองชิมอาหารจานใหม่นั้นไม่มีข้อจำกัดใดๆ เจ้าไม่ได้สังเกตรึว่าพลังปราณในตัวเจ้าไม่ได
