สุดด้วยกลิ่นหอมเกินบรรยาย
เจ้าอ้วนจินพ่นก้างปลาออกจากปาก ใบหน้าอิ่มเอมมีความสุขจนตาเล็กหยี “น้ำแกงปลานี้อร่อยเหาะเกินบรรยาย ยากที่จะจินตนาการได้ว่ามันเป็นแค่น้ำแกงปลาใส่เต้าหู้ เนื้อปลาทั้งอวบอ้วนและอ่อนนุ่ม ความแข็งจัดได้ว่ากำลังพอดี ตอนเคี้ยวนั้นรู้สึกราวกับกำลังถูกนวดเฟ้น เต้าหู้ยิ่งยอดเยี่ยมเข้าไปใหญ่ ทันทีที่เข้าปากข้ามันก็ละลายหายไป! อ้อ นอกจากนี้ยังมีความรู้สึกชาๆ หลังจากที่กินเนื้อปลาเข้าไปอีกด้วย ต้องเป็นเนื้อของอสูรเวทประเภทสายฟ้าเป็นแน่ ข้ารู้สึกได้ถึงพลังปราณที่เพิ่มมากขึ้นขณะกิน โดยรวมแล้ว น้ำแกงเต้าหู้หัวปลานี้คุ้มค่าทุกผลึกทุกเหรียญที่เสียไปเลยทีเดียวเชียว!”
บทสรรเสริญเกียรติคุณของน้ำแกงเต้าหู้ปลาที่ออกจากปากเจ้าอ้วนจินทำให้กลุ่มชายมั่งมีหายสงสัยไปได้ ในที่สุดชายอ้วนผู้ถามคำถามก็ตัดสินใจบางอย่างได้ เขาหันไปหาปู้ฟางแล้วเอ่ยสั่ง “เถ้าแก่ปู้ ข้าอยากสั่งน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาหนึ่งชาม!”
ปู้ฟางโงหัวขึ้นอย่างเกียจคร้านเพื่อมองหน้าชายอ้วนคนนั้น ก่อนตอบอย่างไร้อารมณ์ “ไม่ได้ พลังปราณของเจ้าต่ำเกินไป เจ้าสั่งไม่ได้”
ชายอ้วนผู้นั้นงุนงงเป็นอันมาก จึงพูดขึ้นอย่างกระสับกระส่าย “เถ้าแก่ ข้ามีเงินจ่ายนะ! ข้ามีเงินจ่ายจริงๆ !”
“หากระดับพลังปราณของเจ้าไม่ถึงเกณฑ์ก็สั่งไม่ได้ นี่เป็นกฎของร้าน ไม่เกี่ยวกับเรื่องเงิน” ปู้ฟางพูดเสียงเรียบ รังสีที่เขาแผ่ออกมานั้นเย็นเยียบราวกับไม่สนใจใหญ่ดีใ
