็นตาเดียว ต่างคนต่างพากันมองชามยักษ์ในมือปู้ฟางด้วยความสงสัยใคร่รู้ ส่วนเจ้าอ้วนจินก็เริ่มกระสับกระส่าย
“เร็วเข้า! เร็วเข้า!” เจ้าอ้วนจินแทบทนความต้องการลิ้มรสอาหารไม่ไหว และจ้องปู้ฟางที่กำลังเดินทอดน่องมาทางเขาอย่างกระสับกระส่าย
ชามน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาที่วางลงตรงหน้าเจ้าอ้วนจินมีน้ำแกงปลาสีขาวราวน้ำนม เนื้อปลาอวบอ้วนอ่อนนุ่มใสแจ๋วเหมือนผลึกแก้ว และเต้าหู้ที่งามราวหยก กลิ่นหอมหวนเข้มข้นโชยออกจากชามไม่หยุดยั้ง
“นี่น้ำแกงเต้าหู้หัวปลาที่สั่ง กินให้อร่อย” ปู้ฟางพูดเรียบๆ
ทุกคนเข้ามาล้อมวงรอบเจ้าอ้วนจินอย่างกระตือรือร้น ส่งเสียงอึกทึกครึกโครมไปทั่ว ต่างผลักปู้ฟางและเสี่ยวอี้ออกไปให้พ้นทางด้วยร่างอวบหนา
ปู้ฟางไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก เขาเดินกลับไปขดตัวบนเก้าอี้ที่ทางเข้าร้านด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ แต่โอวหยางเสี่ยวอี้นั้นเดือดดาลเป็นอันมาก “ไอ้อ้วนพวกนี้! กล้าดีอย่างไรมาผลักข้า!”
นางกัดฟันกรอด สายตาจ้องกลุ่มชายอ้วนตรงหน้าอยู่สักพัก ก่อนจะรู้สึกว่าตนเองก็ทำอะไรไม่ได้เช่นกัน เด็กหญิงตัวน้อยจึงพ่นลมโกรธออกมาก่อนล้มเลิกความพยายาม
เอื๊อก!
กลุ่มชายอ้วนกลืนน้ำลายเสียงดัง ดวงตาจับจ้องไปที่เจ้าอ้วนจินซึ่งกำลังกินน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาด้วยสีหน้ามีความสุขล้นปริ่มอย่างอิจฉาตาร้อน
“เจ้าจินเพื่อนยาก ไอ้น้ำแกงเต้าหู้หัวปลาชามนี้อร่อยถึงเพียงนั้นเชียวหรือ” ชายอ้วนคนหนึ่งในกลุ่มถามด้วยความสงสัย ความอยากอาหารพุ่งถึงขีด
