องชายอ้วนกระตุกเล็กน้อย
“สวรรค์โปรด! เหตุใดนางถึงมาอยู่ที่นี่ได้! เวรเถอะ!”
เจ้าอ้วนจินกะพริบตาถี่ๆ ตาจ้องเด็กหญิงเขม็ง “ใช่จริงๆ ด้วย… เป็นนางจริงๆ ! เถ้าแก่ปู้ช่างเป็นชายที่น่าขนหัวลุกเสียจริง เหตุใดจึงเอานางผู้นี้มาเป็นบริกรได้… แล้วพวกพี่ชายสุดร้ายกาจสามคนของนางยินยอมเช่นนั้นรึ”
โอวหยางเสี่ยวอี้เองก็จำเขาได้เช่นกัน นางพ่นลมเยาะก่อนพูดอย่างหมดความอดทน “เจ้าอ้วนจิน จะสั่งอะไร เร็วๆ เข้า”
“ข้าขอข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงกับอาหารจานใหม่แล้วกันวันนี้” เจ้าอ้วนจินรีบตอบ ชายอ้วนคนอื่นๆ ก็สั่งอาหารที่ตนเองอยากกินเช่นกัน แต่ไม่ได้สั่งมากเท่าเมื่อวาน เพราะอย่างไรเสียอาหารแต่ละจานก็ไม่ใช่ถูกๆ
“ได้ รอสักครู่” โอวหยางเสี่ยวอี้จำอาหารที่แต่ละคนสั่งอย่างเอาจริงเอาจังแล้วเดินเข้าครัวไป เมื่อเด็กหญิงไปถึงปากประตูครัว นางก็บอกรายการที่ลูกค้าสั่งกับปู้ฟาง
“อ้าว มีเจ้าอ้วนจินคนเดียวรึที่สั่งน้ำแกงเต้าหู้หัวปลา” ปู้ฟางประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เหนือความคาดหมายไปมากนัก
นั่นเพราะราคาของน้ำแกงเต้าหู้หัวปลานั้นไม่ได้ถูกเลย มันมีสนนราคาอยู่ที่ชามละยี่สิบผลึก เรียกได้ว่าแพงจนน่าจะผิดกฎหมายเลยทีเดียว
มีเพียงคนที่รวยล้นฟ้าเช่นเจ้าอ้วนจินเท่านั้นที่กล้าสั่งอาหารราคาเท่านี้ แม้คนอื่นจะรวยเช่นกัน แต่ก็ไม่ได้มั่งคั่งเท่าเจ้าอ้วนจิน
“น้ำแกงเต้าหู้หัวปลารึ น่าสนใจ แถมยังราคาตั้งยี่สิบผลึก ข้าทนรอไม่ไหวแล้ว!” เจ้า
