้าน นางเห็นปู้ฟางกำลังให้อาหารสุนัขสีดำตัวใหญ่อยู่ตรงทางเข้า จึงเดินไปหาเขาด้วยความใคร่รู้ เมื่อเห็นสุนัขสีดำตัวนั้นกำลังกินข้าวผัดไข่ที่นางกินเมื่อวานอยู่ เด็กหญิงก็มีสีหน้างุนงงถึงขีดสุด
ปู้ฟางมองหน้านางแล้วเอ่ยขึ้น “ข้าลืมบอกเจ้าไปเมื่อวาน ในเมื่อเจ้าทำงานที่ร้านข้าเพื่อใช้หนี้ ข้าจะไม่ให้เจ้ากินอาหารในร้าน หากเจ้ากินอาหารในร้านก็ต้องจ่ายเงินด้วย”
เมื่อได้ยินประกาศิตนั้น เด็กหญิงก็บังคับใบหน้าตนเองให้ละออกจากสุนัข แล้วหันกลับมาทำตาน่าสงสารใส่ปู้ฟาง
แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร
“ก็ได้…” นางยอมแพ้ ในใจก่นด่าสาปแช่งปู้ฟางขอให้ไม่ได้แต่งเมียสืบต่อวงศ์ตระกูล
ปู้ฟางนอนขดตัวอาบแสงแดดอบอุ่นอย่างสบายอารมณ์อยู่บนเก้าอี้ ขณะที่โอวหยางเสี่ยวอี้นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าขมขื่น กระนั้นภาพนี้ก็ยังดู…เข้ากันอย่างประหลาด
ในที่สุดเจ้าอ้วนจินและกลุ่มสหายก็มาถึง ทั้งหมดทักทายปู้ฟางอย่างคุ้นชิน
“อรุณสวัสดิ์เถ้าแก่ปู้! วันนี้อากาศดีนะ” เจ้าอ้วนจินยิ้ม
ปู้ฟางพยักหน้าแล้วตอบเบาๆ ว่า “อืม” จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินเข้าครัวไป “พวกเจ้าจะสั่งอะไรก็บอกเด็กนั่นแล้วกัน อ้อ วันนี้ข้ามีอาหารรายการใหม่แล้วนะ อยากลองกินดูหรือไม่”
“ให้ตายเถิด! ช่างเป็นเด็กหญิงที่น่ารักอะไรเพียงนี้ เถ้าแก่นี่รสนิยมไม่เหมือนใครดีนะ!” เจ้าอ้วนจินหยอกเย้าปู้ฟาง สายตามองไปที่โอวหยางเสี่ยวอี้ แต่รอยยิ้มบนใบหน้าก็ต้องเหือดหายไปทันที แก้มข
