เซียวเสี่ยวหลงยืนอยู่หน้าทางเข้าตรอกด้วยความกังวลเป็นล้นพ้น เขาแทรกตัวผ่านฝูงชนไปไม่ได้เนื่องจากพื้นที่ในตรอกแคบๆ แน่นขนัดเกินไป ทั้งยังมีคนมามุงดูจำนวนมากอีกด้วย
ไม่ว่าจะเป็นในโลกนี้หรือในโลกไหน ย่อมมีผู้อยากรู้อยากเห็นมายืนมุงดูสถานการณ์เสมอ ถือเป็นพฤติกรรมปกติสามัญของมนุษยชาติ ในบรรดาคนที่มามุงดูนั้นหลายคนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดสิ่งใดขึ้น เพียงแค่มายืนกระจุกกันเฉยๆ เพราะความสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้าน
ขณะที่เซียวเสี่ยวหลงกำลังคิดหาวิธีแทรกตัวผ่านฝูงชนไปนั้น เขาก็รู้สึกว่ามีคนมาแตะที่ไหล่ตน จึงหันกลับไปมองด้วยความประหลาดใจ
ชายหนุ่มรูปงามสง่าผ่าเผยกำลังจ้องมองเขาอยู่ ชายผู้นั้นสวมชุดคลุมยาวประณีตหรูหรา และหมวกที่ถักทอจากด้ายทองคำ เขาสวมเข็มขัดหน้าตาประหลาดปักลายอสูรเริงระบำทั้งยังห้อยจี้หยกไว้ที่เอว ชายผู้นี้ดูเป็นบุรุษผู้กล้าหาญโอบอ้อมอารีและสูงศักดิ์เป็นที่สุด
ทันทีที่เซียวเสี่ยวหลงเห็นชายผู้นี้ สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไป ทั้งดวงตาและริมฝีปากเบิกกว้างด้วยความตกใจ
“อะ… อะ…” เซียวเสี่ยวหลงพูดติดอ่างอยู่สักพักแต่ก็ยังเอ่ยคำที่หมายมั่นออกไปไม่ได้
ชายหนุ่มผู้นั้นยกมือขึ้นห้ามเซียวเสี่ยวหลงไม่ให้พูดต่อ เขาพยักหน้าเบาๆ รับคำ “เรียกข้าแค่นายน้อยสามก็ได้ เจ้ากำลังดูอะไรอยู่หรือ เหตุใดคนจึงเนืองแน่นเช่นนี้”
“นายน้อยสามขอรับ ไอ้ซุนฉีเซี่ยงมันกำลังข่มเหงชาวบ้านอีกแล้วขอรับ” เซียวเสี่ยวหลงถอนหา
